Sot, një ditë me diell, në fakultetin juridik, një bisedë e zakonshme me një koleg më mbeti në mendje. Në fillim ishte thjesht bisedë… derisa më tha, krejt normalisht, që kishte marrë pasaportë bullgare. Ma tha pa ndonjë emocion, si një zgjidhje praktike: “Kam më shumë mundësi… bursa, projekte, lëvizje pa kufi… është shumë më lehtë. Kam qasje në studime në Evropë, në treg pune… gjithçka është më mirë.”
Teksa fliste ai, dukej sikur dielli po ndriçonte edhe më shumë në anën e tij… ndërsa tek unë, në mendje, mu shfaq një mjegull. Një mjegull e errët, që dukej sikur nuk kishte ndërmend të ikte… një mjegull që e ndjen se dikush e mban aty dhe do të zgjasë gjatë. Dhe aty e kupton realitetin.
Ndërsa një pjesë e qytetarëve, kurdo që zgjedhin, e kanë në dispozicion një rrugë më të lehtë drejt Evropës dhe përfitimeve që ajo sjell, të tjerët mbeten të bllokuar. Janë të varur nga vendime politike, nga kalkulime që s’kanë asgjë të bëjnë me të ardhmen e qytetarëve. Presim reforma, presim negociata… dhe ndërkohë vitet kalojnë.
E çuditshme është që kjo po normalizohet. Si të ishte krejt në rregull që mundësitë të varen nga një pasaportë e dytë, e jo nga shteti ku jeton.
Kur një pjesë gjen rrugë individuale, presioni për ndryshim të përbashkët dobësohet. Dhe pikërisht kjo u konvenon atyre që nuk duan ndryshim dhe nuk duan BE.
Ky është një shtet i përbashkët dhe kërkon një drejtim të përbashkët. Ai drejtim është vetëm një: Bashkimi Evropian.
Çdokush që e justifikon këtë realitet, këtë bllokim të rrugës evropiane, këtë mjegull të errët, i dëmton qytetarët e këtij vendi. Quajeni si të doni… por kjo nuk është patriotizëm!
⸻——————
Денес, еден сончев ден, на правниот факултет, еден обичен разговор со колега, ми остана во мислите. На почетокот беше само разговор… сè додека не ми кажа, сосема нормално, дека има земено бугарски пасош. Ми го кажа тоа без некоја емоција, како практично решение: „Имам повеќе можности… стипендии, проекти, движење без граници… многу е полесно. Имам пристап до студии во Европа и до пазарот на труд… сè е подобро.“
Додека зборуваше, изгледаше како сонцето уште повеќе да свети на неговата страна… додека кај мене, во мислите, се појави магла. Една темна магла, што изгледаше како да нема намера да исчезне… магла што ја чувствуваш дека некој ја одржува таму и ќе трае долго. И тука ја сфаќаш реалноста.
Додека еден дел од граѓаните, кога и да посакаат, имаат на располагање полесен пат кон Европа и придобивките што таа ги носи, други остануваат блокирани. Зависат од политички одлуки, од калкулации што немаат ништо заедничко со иднината на граѓаните. Чекаме реформи, чекаме преговори… а во меѓувреме годините минуваат.
Чудно е што ова се нормализира. Како да е сосема во ред можностите да зависат од втор пасош, а не од државата во која живееш.
Кога еден дел од општеството наоѓа индивидуални решенија, притисокот за заедничка промена слабее. И токму тоа им одговара на оние што не сакаат промени и не сакаат ЕУ.
Ова е заедничка држава и бара заеднички правец. Тој правец е само еден: Европската Унија.
Секој што го оправдува овој реалитет, ова блокирање на европскиот пат, оваа темна магла, им штети на граѓаните на оваа држава. Наречете го како сакате… но тоа не е патриотизам!
Burimi/Facebook
Leave a Reply