Ka vende qe nuk maten vetem me kufij,por me dyer qe hapen drejt botes. Per Shqiperine keto jane portat e detit dhe me shume Porti I Durresit dhe I Vlores bashke me portet e tjere pergjate brigjeve te saj. Prej me shume se 2400 vjetesh Durresi nuk eshte thjesht nje qytet bregdetar. Ai eshte nje nga portat me te vjetra te Adriatikut, nje vend qe ka qendruar ne kembe perballe kohes si nje rojtar I heshtur I historise. Perandori kane ardhur e kane ikur, qyteterime kane ardhur e jane rrezuar, luftera kane kaluar mbi te si stuhi, por Durresi ka mbetur aty. Ne cdo epoke ai ka qene me shume se nje port : ka qene pike mbijetese, pike hapjeje, pike kthimi. Nje vend ku Shqiperia ka marre fryme edhe kur koha ka qene e veshtire. Ka mbijetuar permes detit, jo izolimit. Ne jug Vlora ka nje tjeter peshe – jo vetem si nje qytet port, por si simbol I lirise dhe I hapjes shqiptare drejt horizontit. Nje qytet qe jeton me detin si frymemarrje, ku cdo vale eshte pjese e identitetit dhe cdo horizont pjese e historise se tij. Por ne Vlore jane shfaqur “Tigrat ” qe I kane vendosur nje hije frymemarrjes se qytetit. Vlora nuk eshte thjesht hapesire per t’u ndertuar. Ajo eshte fryme per t’u ruajtur. Eshte histori per t’u nderuar. Eshte nje nga portat e identitetit shqiptar. Prandaj portet nuk jane dicka qe mund te zvogelohen, te mbyllen apo te zevendesohen. As betoni, as gratacelat, as cdo projekt mbi det nuk mund te marre vendin e tyre. Sepse Portat e Detit nuk jane prone e askujt, por e gjithkujt — jane themeli I nje historie te gjate. Asgje dhe askush nuk mund t’i mbylle Portat e Detit, ato jane frymemarrja jone!
Burimi/Facebook
Leave a Reply