Ishte një mbrëmje e ftohtë dimri Rrugët ishin bosh, vetëm era fliste me ato pak gjethe që rrokulliseshin nëpër trotuar.
Nën një dritë të zbehtë, pranë një muri të vjetër, rrinin të mbledhura disa mace të vogla, të dobëta me sytë që shndrisnin si yje të uritura..
Ato mjaullinin lehtë, kalimtarë i shifnin me keqardhje askush nuk i merte ,ç’kërkonin të gjorat ,Pak ngrohtësi… pak dashuri dikush tu hithte pakë për të ngrën c’far do që të ishte ,të shuanin urien në mbrëmjet e ftohëta ,strukeshin ne pritje me sytë lutës…….
Dhimitri ishte një i moshuar që jetonte në vetmi pa të ardhura mblithte kartona nëpër mbeturina që të nxirte koren e bukës sa kalonte aty e i shikonte dhe i këutej shpirti ,ishte një mesoburr i dobët nje xhaket të zgjatur deri posht gjunjeve për ta mbledhur pak na të ftotët me një pal atlete të vjetëruara ,duart i kishte strukur në fundësi të xhepave të xhaketës që ti rrinin sado pak ngrohtë .
Ishte një njeri me duar të lodhura, por me zemër të madhe.
Në krah mbante një qese me ushqim, dhe çdo hap i tij ishte si një dritë që afrohej. Ai u ul ngadalë, u buzëqeshi maceve, dhe nisi t’u ndajë copëza ushqimi me kujdes, si të ishin krijesa të shenjta dhe të pa mbrojtura ,
Macet sa e shihnin afroheshin me shpejtesi dhe sytë plot dritë nga gëzimi .
Nuk kishin më frik po u afruan burrit dhe filluan të hanin si të kurritura nuk i dihej kur kishin ngrën për her të fundit .
Nëna e tyre ndaloj ngrënjen dhe ngriti kokën duke parë Dhimitrin me sytë që i qeshnin nga falenderimi sikur donte ti thoshte faleminderit që na ushqen mua dhe kotelet e mija të uritura në këto net dimri …
Po Dhimtri e kuptoj se ç’donte ti thoshte macja e madhe dhe i përkëdheli kokën but me doren e tij të ftotë dhe të ashpër nga kallot.
E njëra prej tyre, më e vogla, ngriti kokën dhe ia fërkoi këmbën me butësi.
Në atë moment e rrethuan edhe kotelet e tjera dhe fërkoheshin nëpër këmbët e tij njeriu e kuptoi se ato u kënaqën shumë me ushqimin dhe sepse nuk ishte i cilësis së mirë ato ndiheshin të kënaqura dhe syt u ndrinin nga gëzimi .
Dhimitri i përkëdheli me radhë dhe u largua.
Që nga ajo ditë, sa herë binte nata, diku në atë qoshe dëgjoheshin përsëri mjaullima por jo nga uria, por nga gëzimi që Dhimitri vinte i ushqente dhe loste me to …..9.12.25.ShA.V.Athin…
Burimi/Facebook
Leave a Reply