“Kur verbëria shndërrohet në pushtet:
Skandali i heshtur i Institutit ‘Ramazan Kabashi’”
Në një vend ku çdo ditë abuzohet me të fortin, me të varfrin dhe me të pambrojturin, nuk do të ishte për t’u habitur që abuzimi të zbriste edhe në vendin më të ndjeshëm e më të shenjtë të shoqërisë tek fëmijët që nuk shikojnë.
Por ajo që po ndodh në Institutin “Ramazan Kabashi” në Tiranë, ka kaluar çdo kufi moral e institucional.
Dhe e trishta është se drejtuesi i këtij institucioni, Emiliano Lule, është vetë person me verbëri një fakt që në vend që të shtonte ndjeshmërinë dhe kujdesin ndaj fëmijëve, ka prodhuar një arrogancë të çuditshme dhe një pushtet të shfrenuar mbi stafin dhe muret e errëta të institutit.
Nga misioni në përfitim:
Instituti “Ramazan Kabashi” duhej të ishte një dritare shprese për nxënësit që nuk mund të shohin botën si ne të tjerët një hapësirë ku dashuria, kujdesi dhe profesionalizmi të ishin më shumë se fjalë.
Por sipas dhjetëra denoncimeve publike, emisioneve investigative dhe raportimeve të mediave, kjo dritare është kthyer në një institucion të keqpërdorimit, frikës dhe poshtërimit.
Nëpërmjet emisionit “Vetting” në News24, u zbuluan një sërë shkeljesh që përfshijnë:
Keqadministrim fondesh për tekstet Braille;
Tenderime pa transparencë ligjore;
Mospërputhje të dokumenteve zyrtare;
Dhe më e rënda keqtrajtim psikologjik dhe kërcënime ndaj stafit të institucionit.
Ky nuk është më një rast i zakonshëm abuzimi administrativ.
Këtu kemi të bëjmë me një ironi të hidhur:
Një njeri që duhet të mishëronte ndjeshmërinë e verbërisë, ka kthyer institutin e të verbërve në një “Big Brother” të errësirës morale.
Drejtori që nuk sheh dritën, por kërkon pushtetin:
Emiliano Lule, sipas dëshmive të dhjetëra punonjësve, ka instaluar një klimë frike në institutin që drejton.
Punonjës që flasin për përgjuese, kamera, ndjekje, kërcënime dhe shkarkime telefonike pa proces ligjor.
Një drejtim që ngjan më shumë me një regjim autoritar në miniaturë sesa me një qendër edukimi për fëmijë të verbër.
A është e mundur që një njeri që e njeh nga afër ndjesinë e errësirës, të bëhet shkaktar i errësirës për të tjerët?
Po, kur verbëria nuk është më fizike, por morale.
Sepse në këtë histori, problemi nuk është mungesa e shikimit por mungesa e ndërgjegjes.
Tenderat për librat që askush s’i lexon:
Një nga pikat më të rënda që zbuluan hetimet është abuzimi me tenderat për librat Braille.
Me qindra mijëra euro janë shpërndarë për libra që, sipas emisionit “Vetting”, janë të mbushur me gabime, faqe të përmbysura, dhe përkthime pa kuptim.
Imagjinoni një fëmijë që përpiqet të lexojë me majat e gishtave një tekst ku faqet janë të rrotulluara ose me gabime të shumta.
Çfarë mësimi mund të marrë nga një libër që është vetë simbol i përbuzjes ndaj dijes?
Kjo nuk është thjesht neglizhencë.
Kjo është poshtërim i dijes, një krim i heshtur ndaj arsimit të fëmijëve me aftësi ndryshe.
Instituti i errësirës, jo i dritës:
Në vend që të jetë një oaz dinjiteti, “Ramazan Kabashi” është kthyer në një arenë ku ndëshkohet zëri kritik, ku mësuesit tremben të flasin, dhe ku nxënësit jetojnë në kushte të turpshme për një vend që pretendon të jetë europian.
Raportet flasin për mungesë uji të ngrohtë, tualete të amortizuara, mungesë interneti, dhe një ndërtesë që bie erë lagështie dhe braktisjeje.
Këta fëmijë, që shohin botën me ndjesi dhe shpirt, nuk kanë as kushte minimale për dinjitetin e tyre njerëzor.
Kur shteti mbyll sytë dhe jo vetëm për metaforë:
As Ministria e Arsimit, as Inspektorati i Arsimit, as Avokati i Popullit nuk kanë dhënë ende një reagim serioz.
Heshtje totale, sikur bëhet fjalë për një çështje pa rëndësi.
Por a mund të ketë diçka më të rëndë se abuzimi me një institucion që ka në dorë jetën, edukimin dhe integritetin e fëmijëve që nuk shikojnë?
Në këtë pikë, shteti është bashkëfajtor.
Sepse kur mbyll sytë ndaj abuzimit, bëhet më i verbër se ata që nuk shohin dot me sy.
Nuk mjafton të jesh i verbër për të kuptuar dhimbjen e të verbërve:
Emiliano Lule është i verbër, por kjo nuk i jep të drejtën morale të abuzojë me pushtetin.
Përkundrazi një drejtues me aftësi ndryshe duhet të jetë shembull i përulësisë, empatisë dhe ndershmërisë.
Nëse ai është kthyer në një simbol të arrogancës dhe përfitimit, atëherë problemi nuk është tek shikimi por tek karakteri.
Në fund, më mirë të mos shohësh me sy, sesa të mos shohësh me zemër.
Koha për transparencë dhe hetim të plotë:
Instituti “Ramazan Kabashi” nuk është pronë e një individi, por pasuri publike.
Ai i përket fëmijëve, prindërve, dhe gjithë shoqërisë që paguan taksa për ta mbajtur gjallë.
Prandaj, është detyrim moral dhe ligjor që ky rast të hetohet deri në fund nga tenderat, te abuzimet me stafin, nga librat e prishur te kushtet çnjerëzore të konviktit.
Sepse çdo ditë që kalon në heshtje, është një ditë që errëson më shumë dritën e atyre fëmijëve që tashmë jetojnë në errësirë.
Në Shqipërinë e sotme, drita nuk mungon për shkak të syve të mbyllur por për shkak të ndërgjegjeve që nuk duan të hapen.
Burimi/Facebook
Leave a Reply