“Babai im iku na la. Më vinte turp për trupin tim.

E megjithatë, mbushja stadiumet duke kënduar për gjërat që dikur më thyenin.”
U rrita në një lagje të varfër në Tottenham, Londër.
Mamaja ime më mbajti në adoleshencë dhe punonte duke pastruar shtëpi vetëm për të mbajtur ushqim në tryezë.
Babai im? Babi u zhduk.
Iku pa shpjegim.
Dhe për vite me radhë, sa herë që shihja dikë të përqafonte babanë e tij…
Dhimbte më shumë se uria ndonjëherë.
Në moshën 9 vjeç, kuptova se zëri im ishte ndryshe.
Në moshën 14 vjeç, fillova të shkruaja këngë – sepse atë që nuk mund ta bërtisja, mund ta këndoja. 🎶💧
Nuk isha kurrë vajza “perfekte” e muzikës pop.
Më quanin të shëndoshë.
E pashitshme.
Një zë, sigurisht po – por “jo pamja”.
Një producent madje më tha hapur:
“Ke talent, por nuk je material yll bote.”
E përpiva atë dhimbje.
Qaja në banjo…
Pastaj dilja dhe shkruaja tekste që digjeshin si e vërteta.
Albumi im debutues? I shkruar nga një pikëllim.
I dyti? Nga një dhimbje e thellë shpirtërore.
Të dy shpërthyen. 💥
Por suksesi nuk do të thoshte lehtësim.
E humba zërin në mes të turneut.
Bëra një operacion.
Kisha frikë se nuk do të këndoja më kurrë.
Pastaj erdhi një ndarje shkatërruese, sulme ankthi dhe momente ku nuk mund të merrja frymë.
Gjeta strehë tek djali im.
Në terapi.
Në melodi.
Nuk e rimorra veten brenda natës—
E rindërtova veten notë pas note, lot pas lot.
🎧 “Ndjenja e thyer nuk të bën të dobët.
Ajo që ka rëndësi është ajo që bën me ato pjesë.”
— Adele

Burimi/Facebook/Mësimi/Piro Dhame