“Kur isha e vogël, më pëlqente të ngjitesha mbi shpinën e babit sa herë ai përkulej për të ndrequr diçka. Nuk e kuptoja atëherë, por ajo ishte mënyra ime për t’u ndjerë pranë një mali – sepse për mua, ai ishte mali më i fortë dhe më i mirë në botë.
Një ditë, kur isha gjashtë vjeçe, e pashë duke lyer duart me naftë, duke riparuar sobën e vjetër. Më ktheu kokën dhe më tha:
‘Unë s’e kam ditur kurrë si t’i them fjalët bukur… Por gjithçka që bëj me këto duar, e bëj për ty.’
Atë pasdite rashë në gjumë mbi supin e tij. Dhe që atëherë e mësova: shtëpia nuk është një ndërtesë – shtëpia është ai që s’të lë kurrë të biesh, edhe kur nuk thotë asnjë fjalë.
Kaluan vite. U rrita, ika larg, por çdo herë që dikush më thotë:
‘Njoh babain tënd, është një burrë i mirë…’
Zemra më dridhet. Jo nga krenaria, por nga dashuria që s’më ka lënë kurrë.
Sepse disa burra janë thjesht baballarë. Por të tjerët, si im atë, janë histori që nuk shkruhen – por ndihen në çdo frymëmarrje të shpirtit.”❤️
Pregati Thenie te bukura
Burimi/Facebook/Struga Post
Leave a Reply