Kisha vetëm 33 vjeç kur më dhanë lajmin që më ndau jetën më dysh: kancer në gjuhë.
Nuk kisha pirë kurrë, nuk kisha tymosur… por sëmundja nuk pyet për zakonet tona. Ajo hyn pa trokitur.
Në fillim më thanë që një operacion i pjesshëm do mjaftonte.
Por mjekët vendosën: duhej hequr e gjithë gjuha.
U zgjova nga operacioni me një djegie në fyt dhe një heshtje aq të rëndë, sa më thërrmoi shpirtin.
Të mos flisja më… ishte si të shihja jetën nga pas një xhami të mbyllur. 💔🛏️
Muaj me radhë qava pa zë.
Përpiqesha të kuptohesha, por shihja vetëm sy të hutuar përballë meje.
Kur djali im i vogël më bënte një pyetje… dhe unë nuk mund t’i përgjigjesha…
dhimbja nuk kishte britmë.
Dhe një natë, bërtita brenda vetes.
Atëherë kuptova: nuk doja të jetoja kështu.
U regjistrova në një kurs intensiv të gjuhës së shenjave.
Mësova me inat, me lot, me një uri të egër për të folur — ndryshe, por përsëri.
Çdo fjalë që formonin duart e mia ishte një plagë që shërohej. 🤟🧠
Sot mbaj konferenca motivuese — me ndihmën e përkthyesve dhe të duarve të mia.
Jam gjallë. Jam nënë.
Dhe jam zëri i atyre që besojnë se nuk kanë më zë.
Kam themeluar një rrjet mbështetjeje për njerëzit që kanë humbur të folurën.
Shkoj në shkolla, ndaj përvoja, mësoj se trupi flet me mijëra gjuhë…
dhe më e rëndësishmja është kjo: fjalët që vijnë nga shpirti, prekin shpirtin. 🌍🧏♀️
“Ndonjëherë, jeta të imponon heshtjen… që të zbulosh gjithçka që ke ende për të thënë.” ✨💬
— 𝐀𝐥𝐞𝐣𝐚𝐧𝐝𝐫𝐚 𝐏𝐚𝐳
#𝐎𝐛𝐬𝐞𝐫𝐯𝐞𝐫𝐊𝐮𝐥𝐭
Burimi/Facebook/Burgu Qaf Barit/Tome Ndoja
Leave a Reply