E ardhur ne imbox per emisionin historia ime:
Ku se shpejti do te jet ne valet e radios projekt 21..
Braktisja në Heshtje:
Historia e Një Jete të Humbur…
Jam rritur gjithmonë pa e njohur se çfarë është dashuria e familjes. Në shtëpinë e fëmijëve ku u rrita, mësova të mbijetoj dhe të përballoj vetminë, të jetoj me një boshllëk që vetëm ata që nuk kanë askënd mund ta kuptojnë. Nuk kisha prindër që të më ngushëllonin kur kisha frikë, nuk kisha vëllezër a motra që të ndaja gëzimet e vogla të fëmijërisë. Isha vetëm, dhe në një mënyrë të çuditshme, u mësova me atë vetmi.
Kur u bëra i rritur dhe fillova të krijoj jetën time, kisha vetëm një ëndërr: të kisha një familje timen. Kur takova atë, mendova se më në fund kisha gjetur paqen që kërkoja gjithë jetën. Ishte e bukur, e ëmbël dhe më dha një ndjenjë që nuk e kisha përjetuar kurrë më parë – ndjenjën se dikush kishte nevojë për mua. Kur lindi vajza jonë, ishte sikur gjithçka që kisha humbur në fëmijëri u kthye tek unë përmes asaj krijese të vogël dhe të pafajshme. Për herë të parë ndjeva se jeta ime kishte kuptim.
Por fati, si gjithmonë, kishte plane të tjera për mua. Një ditë, një aksident më rrëmbeu gjithçka. Nuk mbaj mend shumë nga ajo ditë – vetëm zhurma e fortë, dhe më pas një boshllëk. Kur hapa sytë në spital, ndjeva dhimbjen më të madhe që kam ndjerë ndonjëherë. Nuk ndjeja këmbët, nuk ndjeja asgjë poshtë belit. Dhe kur mjekët më thanë se nuk do të ecja kurrë më, sikur një pjesë e shpirtit tim vdiq aty për aty.
Në fillim, gruaja ime qëndroi pranë meje, e tronditur por gjithsesi e pranishme. Por me kalimin e kohës, e ndjeja ftohtësinë e saj, e shihja në sytë e saj se diçka po ndryshonte. Ajo filloi të largohej çdo ditë e më shumë, derisa një ditë thjesht u largua përfundimisht. Nuk tha shumë, thjesht mori vajzën tonë dhe iku. La pas vetëm një letër të shkurtër, duke thënë se nuk mund ta përballonte më këtë jetë.
Tani jam këtu, vetëm, i paralizuar dhe i harruar. Vajza ime është larg, dhe nuk e di nëse ajo do të më kujtojë ndonjëherë. Jam kthyer në atë gjendje që e njihja aq mirë: vetëm. Por këtë herë, është më e rëndë. Këtë herë e di çfarë do të thotë të kesh diçka për të humbur. E di çfarë është të duash dhe të humbasësh. Dhe kjo është dhimbja më e madhe.
Çdo ditë zgjohem duke u përpjekur të gjej forcë për të vazhduar, por nuk është e lehtë. Nuk e di nëse do të gjej ndonjëherë një arsye të re për të jetuar. Ndoshta një ditë do të më vijë një përgjigje. Por deri atëherë, unë thjesht jetoj me kujtimet e asaj që dikur pata, dhe dhimbjen e asaj që kam humbur
Burimi/Facebook
Leave a Reply