C’do dite, nje fshatar conte uje nga burimi ne fshat me dy shtama te medha qe i mbeshteste ne shpatdha…
Njera nga shtamat,me e vjetra ishte plot me difekte, krisje, gjat rruges pikonte uje.
Tjetra e reja e perfekte, quante te gjith sasin pa’ derdhur asnje pik uje.
Shtamat e vjeter e krisur u niente e ofenduar dhe pa vler sa qe shtamat e re nuk humbte rastin per treguar sa perfekte eshte.
“Nuk humb asnje pik uje, une!”
Nje mengjes shtama e vjeter i flet hapur pronarit te saj: ” A e din ti qe un nuk jam e sakt, kam difekte. Harxhon Koh me mua, mund dhe lek per fajin tim. Kur arrijm ne fshat un jam me gjysemen e ujit . Me fal per dobesit e mia, dhe plaget e mia.
Te nesermen, gjat rruges, pronari i drejtohet shtames se vjeter e i thot: ” Shiko bordin e rruges ” ” eshte shume e bukur plot me lule”
“Per merit tende” thot pronari “Je ti qe i lag ato c’do dite” Un bleva nje pako me fara lulesh, e i hudha gjat rruges, pa’ ditur e pa’ dashur, ti i lage c’do dite.
Shtamat e vjeter nuk i tregon askujt ,por ate dit u ndie shume e lumtur.
Jemi te gjith plot plag e gervishje por nese duam, mund te bejm mrekudhi me difektet tona.
Burimi/Facebook/Miqte e Artit
Leave a Reply