Ka disa lajme që nuk lexohen thjesht me sy.
Lexohen me zemër.
Sot më erdhi në celular një mesazh i trishtë nga kryetari i shoqatës “Alba-Dansk”, z. Arben Hoxhaj:
“Luigj, e di se je me pushime, por desha të të njoftoj se miku ynë dhe i shoqatës na la. Chati i Dobroshtit, siç e njihnim ne Mehmetreshat Abdullahin.”
Dhe për një çast, gjithçka heshti.
Sepse disa njerëz, kur largohen nga kjo jetë, nuk marrin me vete vetëm emrin e tyre. Ata lënë pas një copëz të vetes në zemrën e secilit që i ka njohur.
I tillë ishte Chati.
Një nga ata miq që gjendej gjithmonë aty kur kishe nevojë për të. Pa shumë fjalë, pa zhurmë, pa kërkuar asgjë në këmbim. E jepte ndihmën me gjithë shpirt dhe, çuditërisht bukur, gëzohej vetë si një fëmijë kur shihte se dikush pranë tij ishte më mirë.
Ndoshta kjo ishte një nga cilësitë e tij më të bukura: dinte të bënte mirë dhe të gëzohej për të mirën e tjetrit.
Për vite me radhë, Chati drejtoi shoqatën e Dobroshtit si kryetar dhe ishte jashtëzakonisht aktiv. Në atë periudhë u organizuan shumë veprimtari, takime e aktivitete që mbanin gjallë lidhjet mes njerëzve tanë.
Dhe, siç tregojnë miqtë e të afërmit e tij, jo rrallë një pjesë të këtyre aktiviteteve i financonte edhe nga xhepi i vet.
Ai nuk ndalej.
Ndoshta sepse për të, të bëje diçka për komunitetin nuk ishte detyrë. Ishte dashuri.
Një miqësi gati dy dekada
Për z. Arben Hoxhajn, kujtimet me Chatin janë të shumta. Janë takime, biseda të gjata, orë të kaluara në lokalet e shoqatës, por edhe në familjen e tij.
Chati ishte mik i shoqatës “Alba-Dansk” prej rreth 20 vitesh.
Për kaq shumë vite, ai nuk ishte thjesht një emër në listën e miqve të shoqatës. Ishte pjesë e rrugëtimit të saj.
Dhe miqësinë e tij me shoqatën nuk e mbajti vetëm për vete. Ai bëri pjesë të saj edhe motrën e tij, znj. Arife, e cila së bashku me grupin e saj mori pjesë shpesh në aktivitetet tona.
Një nga ato mbrëmje që nuk harrohen ishte një aktivitet në hollin e Bashkisë së Kopenhagës.
Na ishte kërkuar që komunitetet pjesëmarrëse të sillnin diçka nga kultura e tyre. Diçka që të tregonte se kush ishim.
Ne zgjodhëm të paraqisnim një grup me valle shqiptare, të drejtuar nga motra e mikut tonë Chati, znj. Arife.
Ajo u përgatit me përkushtim, mblodhi vajzat dhe solli në atë sallë një copëz Shqipërie.
Dhe pastaj ndodhi diçka e bukur.
Vajzat tona vallëzuan.
Muzika shqiptare mbushi sallën.
Ngjyrat, ritmi dhe bukuria e valles sonë i bënë të gjithë të kthenin sytë nga ne.
“Po, mbrëmja sonte foli shqip”, tha presidentja e Komitetit të Shoqatave të Huaja që vepronin në Danimarkë, duke shprehur edhe një lloj “xhelozie” të bukur për atmosferën që krijuan vajzat shqiptare.
Ishte një mbrëmje e veçantë.
Pjesëmarrës nga vende të ndryshme kërkonin të fotografonin vajzat tona dhe të kërcenin me to. Ishte një moment krenarie për valltaret, për znj. Arife, për shoqatën dhe, pa dyshim, edhe për Chatin.
E kam menduar shpesh atë mbrëmje.
Sikur ta kishim Chatin aty pranë, duke i parë të gjitha ato që po ndodhnin, besoj se do t’i shkëlqenin sytë.
Ndoshta do të kishte edhe ndonjë pikë loti.
Lot gëzimi.
Sepse Chati ishte nga ata njerëz që emocionoheshin kur shihnin shqiptarët bashkë, kur shihnin kulturën tonë të prezantohej me dinjitet dhe kur një punë e bërë me zemër sillte gëzim te të tjerët.
Ai ishte gjithmonë aty
Edhe kur shëndeti nuk e ndihmonte.
Edhe kur ishte e vështirë.
Në aktivitetet e “Alba-Dansk” ai përpiqej të ishte gjithmonë i pranishëm.
Nuk mungonte lehtë.
Merrte pjesë me mendimet e tij, me idetë për aktivitetet e radhës, me këshillat që i kishte gjithmonë gati.
Dhe shpesh, kur duhej, bëhej edhe përkthyesi ynë, duke ndihmuar në komunikimin nga gjuha daneze në gjuhën shqipe.
Ishte aty.
Gjithmonë aty.
Ndoshta ky është një nga përkufizimet më të bukura që mund t’i bëjmë një njeriu: ishte aty kur duhej të ishte.
Për të tjerët.
Për miqtë.
Për komunitetin.
Për shqiptarët.
Disa njerëz nuk largohen plotësisht
Largimi i Chati-t nga familja, miqtë dhe komuniteti ynë na ka brengosur thellë.
Ai ka lënë pas një boshllëk.
Do të na mungojë fjala e tij e urtë.
Do të na mungojnë këshillat.
Do të na mungojnë idetë dhe iniciativat e tij.
Do të na mungojnë bisedat e gjata.
Do të na mungojë prania e tij.
Por mbi të gjitha, do të na mungojë njeriu.
Sepse në fund të fundit, përtej çdo aktiviteti, çdo shoqate dhe çdo angazhimi, ajo që mbetet është njeriu që ke qenë për të tjerët.
Dhe Chati ishte një njeri i mirë.
Secili prej nesh ka në kujtesën e vet një “arkiv” të vogël me të.
Dikush do të kujtojë një bisedë.
Dikush një këshillë.
Dikush një ndihmë që mori në një ditë të vështirë.
Dikush do të kujtojë një aktivitet.
Dikush një të qeshur.
Dikush një mbrëmje.
Dhe ndoshta kjo është mënyra më e bukur se si një njeri mund të vazhdojë të jetojë pas largimit të tij: në kujtimet që ka lënë te të tjerët.
Chati ynë do të jetë aty.
Në ato kujtime.
Në ato fotografi.
Në ato biseda që do t’i rikthejmë herë pas here.
Në ato aktivitete ku do të na duket sikur po e presim të hyjë nga dera.
Dhe ndoshta, në ndonjë çast, dikush do të thotë:
“Ah, sikur të ishte Chati këtu…”
Dhe ne do ta dimë se, në njëfarë mënyre, ai është.
Sepse njerëzit e mirë nuk zhduken krejtësisht.
Ata mbeten.
Mbeten në zemrat e njerëzve.
Mbeten në veprat që kanë bërë.
Mbeten në të mirën që kanë dhënë.
Mbeten në kujtesën e një komuniteti.
Do të na mungosh, miku ynë Chati!
Do të të kujtojmë për bisedat, për këshillat, për gatishmërinë për të ndihmuar dhe për mirësinë që le pas.
Shoqata “Alba-Dansk” i përcjell ngushëllimet më të sinqerta familjarëve, të afërmve, shokëve dhe të gjithë atyre që patën fatin ta njohin Mehmetreshat Abdullahin.
Për ne, ai nuk do të jetë thjesht një emër në kujtesën e shoqatës.
Do të mbetet Chati ynë.
Miku i mirë.
Njeriu që ishte aty.
Shqiptari që kontribuoi.
Dhe, mbi të gjitha, njeriu që mbeti njeri.
Lamtumirë, Chati!
U prehsh në paqe.
Kujtimi yt qoftë i përjetshëm.
Nga Kryesia e Shoqatës”Alba – Dansk”
Danimarkë me 19 shtator 2026
Leave a Reply