“A mund të kërceni me mua?
Ishi im po na shikon,” murmuroi ajo, pa e ditur, se ai ishte shefi i saj miliarder.
Llambadarët e Grand Meridian Hotel shkëlqenin si yjësi të varura mbi elitën e Nju Jorkut. Shampanja rridhte ujëvarë, të qeshurat reflektoheshin nga pasqyrat dhe ajri vibronte me atë ambicie të sjellshme, lloji që i fsheh thikat pas buzëqeshjeve.
Olivia Mitchell preku me duar, të zbusë satenin e fustanit ngjyrë smeraldi duke u përpjekur t’i qetësonte ato.
Më së fundi e kishte arritur qëllimin e saj. Pas vitesh ngjitjeje në shkallët e marketingut, atë mbrëmje ajo po merrte pjesë në eventin e saj të parë si drejtoreshë marketingu e Archer Industries, një nga korporatat më të fuqishme të Nju Jorkut.
Duhet të ndjehej triumfuese, por
në vend të kësaj, zemra e saj kishte ndalur.
Në anën tjetër të sallës së vallëzimit ishte Ryan Cooper, ishi i saj, i cili po qeshte lehtë mes një grupi drejtuesish.
Buzëqeshja e tij ishte çarmatosëse, qëndrimi i tij i sigurt, sytë e tij të akullt.
Burri që dikur i pëshpëriste, se ishte “shumë emocionale”, për ta menaxhuar, ishte dhjetë hapa larg gruas që sapo i kishte vërtetuar se e kishte gabim.
Sigurisht që do të ishte këtu, mendoi ajo me hidhërim.
Rajan gjithmonë shfaqet, aty ku duhet të shihet.
“Merr frymë,” pëshpëriti ajo me vete, duke pirë një gllënjkë shampanjë.
Një zë i njohur e solli përsëri në realitet.
“Duket sikur ke parë një fantazmë,” tha Mia Barnes, shoqja dhe kolegia e saj më e mirë, duke mbërritur me dy gota të plota.
“Më keq,” murmëriti Olivia.
“Rajani është këtu.”
Sytë e Mias u zgjeruan.
“Rajani, ai mbeturina? Ai që të tha, se nuk do t’ia dilje kurrë pa të?”
Olivia pohoi me kokë, tepër e zymtë.
“Ai është, ai. Dhe tani po flet me Walter Jenkins për tabelën. Vë bast se po përpiqet të futet fshehurazi te Archeri.”
“Epo,” tha Mia, duke ngritur gotën, “e more punën, pa ndihmën e tij. Karma është e saktë.”
Para se Olivia të mund të përgjigjej, grupi muzikor nisi një këngë plot ritëm.
Çiftet u derdhën në pistën e vallëzimit, me rroba mëndafshi dhe smokingë, atë çast, pa Ryanin të largohej nga grupi dhe të shkonte drejt saj me atë buzëqeshje të njohur grabitqare.
“Oh jo,” pëshpëriti Olivia.
Paniku i përshkoi gjoksin.
“Ai po vjen për të vallëzuar me mua.”
Pa menduar, ajo u kthye nga një burr i panjohur, që qëndronte disa metra larg, me shpatulla të gjera, flokë të errët, i qetë dhe i sigurt.
U përkul drejt tij, me zemrën që po i rrihte fort.
“A mund të kërcesh me mua?” pëshpëriti ajo.
“Ishi im po na shikon.” »
Burri u kthye, i habitur dhe takoi shikimin e saj. Sytë e saj ishin bluja më e qartë, që kishte parë ndonjëherë, të qetë, por depërtues, si oqeani para një stuhie.
“Me kënaqësi të madhe,” u përgjigj ai thjeshtë.
Uli gotën e verës, i ofroi dorën dhe e çoi në pistën e vallëzimit.
Turma u turbullua rreth tyre ndërsa muzika e rriti ritmin.
Përqafimi i tij ishte i fortë, por i butë; lëvizjet e tij, në ndjekjen e ritmit ishin perfekte.
Kushdo që të ishte, dukej që nuk ishte lloji i burrit që pengohej, as në pistën e vallëzimit, as në jetë.
“Faleminderit,” tha Olivia butë. “Unë jam Olivia Mitchell.”
Ai buzëqeshi.
“James.”
Zëri i tij ishte i butë, i thellë, i kontrolluar. Lëvizte me një vetëbesim, që nuk kishte nevojë për demonstrim.
“Pra,” pyeti ai me një shkëlqim zbavitës në sytë e tij, “çfarë e bën ishin tënd kaq toksik?”
Olivia hezitoi.
“Nuk besoj se është kjo tema më e mirë për të diskutuar.”
“Ndoshta,” tha ai, “por jam kurioz të njoh burrin, që të bëri të ftosh një të panjohur, për një vallëzim.”
Ajo qeshi dhe tensioni u lehtësua. “Ai është magjepës, lloji që të bën të harrosh se po të nënçmon. Kur e kuptova këtë, pothuajse nuk e njihja më veten.”
Shprehja e James u errësua. “Burra si ai lulëzojnë duke të patur në kontroll. Je këtu sonte. Kjo është provë, që e ke rikthyer atë.”
Fjalët ia dolën mbanë. Ajo nuk e kishte kuptuar, sa shumë kishte nevojë për to.
Për herë të parë gjatë gjithë mbrëmjes, ajo buzëqeshi vërtet.
Ndërsa kërcenin, pjesa tjetër e sallës së vallëzimit u zhduk, vetëm ai, hapi i tij i sigurt dhe elektriciteti delikat i dy jetëve, që prekeshin për herë të parë.
Kur muzika po shkonte drejt përfundimit të pjesës, ajo nuk donte që të mbaronte.
“Çfarë të solli këtu, James?” pyeti ajo ndërsa, ecnin përsëri drejt barit.
“Unë kam… një interes të veçantë për spitalin që mbështet kjo gala,” u përgjigj ai me paqartësi.
“Po ti?”
“Unë punoj në Archer Industries,” tha ajo me krenari. “Drejtoreshë Marketingu. Është gjithçka e re, as nuk e kam takuar ende CEO-n. Me sa duket është shumë i rëndësishëm për të parë punonjësit e rinj.”
Buzët e James u çuditën. “Ndoshta është thjesht i turpshëm.”
Ajo shpërtheu në të qeshura.
“Një CEO miliarder i turpshëm? Dyshoj.”
“Ndoshta do ta takosh më shpejt nga sa mendon,” murmuroi ai.
Para se të mund të përgjigjej, Mia u shfaq, pa frymë.
“Liv, Walter po të kërkon. Klientë të mëdhenj. Tani.”
“Detyra më thërret,” tha Olivia, me një dozë keqardhjeje.
Xhejmsi i mori dorën dhe i fërkoi gishtat me buzët e tij.
“Ishte një kënaqësi, Olivia Mitchell. Ndoshta do të shihemi përsëri.”
Diçka në tonin e tij mbeti shumë kohë pasi ajo ishte larguar.
Ajo, që ajo nuk e dinte, ajo që askush nuk e dinte, ishte se “Xhejmsi” nuk ishte Xhejmsi.
Ishte Xhekson Arçer, drejtori ekzekutiv miliarderi i pakapshëm, që ajo sapo, pa e ditur, e kishte akuzuar se ishte “shumë i rëndësishëm për të takuar punonjësit e tij”.
Mbledhja e menaxhimit kishte filluar, kur Olivia u ul në vendin e saj, me vonesë dhe e shqetësuar. Ajo ishte në gjysmë të shënimeve të saj kur ajri ndryshoi, një valë pëshpëritjesh, bëri që të drejtonte shpinën.
“Mirëmëngjes,” tha një zë i thellë nga dera. “Mos u shqetësoni me mua.”
Zemra e saj u ndal.
E pamundur.
E megjithatë, ishte ai.
“Xhejmsi.”
Veshur me një kostum firmato ngjyrë qymyri, burri me të cilin ajo kishte kërcyer qëndronte në krye të tavolinës, i qetë dhe i pakuptueshëm.
“Z. Archer,” thirri pothuajse me nderim superiorja e saj, Victoria Hayes.
“Është ndër të kemi mes nesh.”
Gjaku i Olivias u ftoh.
O Zot i madh. Jo. O Zot i madh.
Sytë e Jackson rrëshqitën mbi të, me një shkëlqim argëtimi poshtë tyre.
“Zonjushë Mitchell,” tha ai me qetësi, “pres me padurim prezantimin tuaj.”
Me zor ia doli të qëndronte në këmbë, me pëllëmbët e duarve të djersitura.
“Mirëmëngjes,” filloi, duke u përpjekur të rifitonte qetësinë.
“Si drejtuese e re e marketingut, jam e kënaqur të paraqes strategjinë tonë për linjën Archer Elite…”
Fjalë pas fjale, e rriti ritmin. Në fund, edhe Victoria dukej, e impresionuar.
Jackson u mbështet prapa.
“Një propozim interesant,” tha ai. “Rrëfim autentik në vend të marketingut të statusit.
I rrezikshëm. Por i zgjuar.”
Sytë e tyre u takuan.
Shikimi i tij ishte i mprehtë, por i ngrohtë, sikur po e vinte në provë dhe po e miratonte atë që dëgjoi.
Në fund të takimit, ai i tha me qetësi:
“Në zyrën time. Në orën tre.
Zyra e Jacksonit ishte siç e imagjinonte ajo, moderne, e qetë, horizonti shtrihej pafundësisht pas tij.
“Të kam borxh një shpjegim,” i tha ai, duke ngritur mëngët. “Nuk isha plotësisht i ndershëm në gala.”
“Më thatë se emri i juaj ishte James,” i tha ajo, duke i shkaktuar një gjysmë buzëqeshje.
“Ndoshta, ky ishte… emri i juaj i mesëm?”
“Pikërisht,” pranoi ai, duke buzëqeshur. “Të paktën një gjysmë të vërtetë.”
“Pse kjo maskaradë?” »
Ai psherëtiu, duke shikuar nga dritarja.
“Kur njerëzit e dinë kush jam unë, ata luajnë një rol.
Ti jo.
Më the se isha shumë i rëndësishëm për t’u takuar me punonjësit e rinj.”
Ai u kthye, buzëqeshja e tij u zbut. “Kjo ishte… freskuese.”
Ajo u skuq. “Ju kërkoj ndjesë.”
“Jo,” tha ai. “Kishe të drejtë.”
Ata biseduan rreth një orë, për marketingun, lidershipin, autenticitetin.
Më në fund, ajo kuptoi diçka, se Jackson Archer nuk ishte as i ftohtë dhe as arrogant.
Ai ishte i shkëlqyer, i zgjuar, me një intensitet të qetë.
Dhe ai interesohej për të, jo vetëm për idetë e saj.
Kur ai u ngrit për t’i shtrënguar dorën, ajo e ndjeu përsëri, atë tërheqje elektrike.
“Nesër në të njëjtën kohë?” pyeti ai.
Ajo që filloi me takime të shkurtra strategjike shpejt u shndërrua në biseda të përditshme, orë të gjata, të qeshura, një bashkëpunim aq i rrjedhshëm, saqë pothuajse i harruan rolet e tyre.
Por, midis kullave të qelqit, thashethemet përhapen më shpejt se e vërteta.
Buzëqeshja e Viktorias u bë pak më e ftohtë se ditë më parë. “Mbresëlënëse,” i tha ajo Olivias në ashensor një mbrëmje.
“Sa shpejt ia tërhoqe vëmendjen zotit Archer.”
Mia nuk ishte më delikate.
“E di që makina e thashethemeve është në zjarr, apo jo? Drejtor Ekzekutiv, takime private, mbrëmje të gjata…”
Olivia shpjegoi duke thënë.
“Po punojmë.”
“Sigurisht,” e ngacmoi Mia. “Me kimi.” »
E megjithatë, kur Jackson e ftoi në darkën e bamirësisë në Hotel Pierre, ajo pranoi, duke u shtirur sikur ishte “thjesht profesionale”.
Nuk ishte.
Atë mbrëmje, nën dritat e arta të Pierre, Jackson dukej marramendës me një smoking të përsosur.
“Dukesh mahnitës,” i tha thjesht.
Ata lëvizën midis elitës së Nju Jorkut, investitorë, anëtarë të bordit dhe një fytyrë, që Olivia nuk donte ta shihte më kurrë.
Ryan Cooper.
“Olivia,” tha ai me ëmbëlsi, duke u shfaqur nga turma.
“Nuk e dija që do të ishe këtu. Dukesh… e përkryer.”
Stomaku i Olivias u shtrëngua. “Ryan.”
U kthye nga Jackson.
“Z. Archer, çfarë nderi. Kam një intervistë të martën, për pozicionin e drejtorit financiar.”
Vështrimi i Jackson u bë i akullt. “Nuk kemi asnjë pozicion të hapur për drejtues financiar.”
Ryan buzëqeshi lehtë.
“Walter Jenkins më ftoi personalisht.” »
Nofullat e Jacksonit u tendosen. “Më falni, z. Cooper.”
Mënjanë, zëri i Jackson u ul.
“Ky burrë nuk do t’i bashkohet kompanisë sime.”
“Çfarë po ndodh?” pyeti Olivia.
“Kam ndërmend ta zbuloj.”
Por para se të mund të lëvizte, Victoria i tha Olivias në banjo, fjalë helmuese të mbështjella me mëndafsh.
“Ki kujdes, Mitchell. Ti dhe Cooper do të shfaqeni në Archer brenda disa javësh me njëri-tjetrin? Disa mund të… flasin për koordinim.”
“Nuk kam të bëj fare me të,” ia ktheu Olivia ashpër.
Viktoria buzëqeshi ftohtë.
“Do të shohim se çfarë mendon bordi.”
Të hënën pasardhëse, Jackson kishte zbuluar të paimagjinueshmen:
Ryan dhe Victoria kishin punuar së bashku vite më parë, shumë kohë para se Olivia të takonte Ryanin.
Marrëdhënia e saj me Ryan nuk kishte qenë rastësi. Ishte orkestruar.
“Ajo e stërviti atë për të të diskredituar ty,” tha Jackson. “Dhe për të më diskredituar mua. Nesër ajo do të emërohet Drejtoreshë e Marketingut, me kontrollin e Fondacionit Eleanor Archer dhe me tridhjetë përqind të kompanisë.”
“Ajo po më bën të dukem e kompromentuar,” kuptoi Olivia. “Një skandal i përshtatshëm, pak para ngritjes në detyrë.”
Jackson pohoi me kokë i zymtë. “Duhet të provojmë bashkëpunimin e saj me Ryan.”
Ata u menduan dhe i ngritën një kurth.
Të nesërmen në mëngjes, Olivia priste në një sallë konferencash, zemra i rrihte fort. Pas xhamit me pasqyrë, Jackson shikonte nga zyra e tij.
Ryan hyri, i sigurt.
“Ku është Victoria?”
“Është me vonesë,” tha Olivia me një ton neutral. “Ajo më kërkoi të të informoja.”
Ai picërroi sytë.
“Pse?”
“Sepse duhet të përputhim versionet,” u përgjigj ajo, duke u përkulur përpara.
“Për mënyrën se si e ndihmove atë… dhe mua gjithashtu.”
Ai u drodh, dyshues, pastaj u qetësua pak kur ajo shtoi,
“Ajo më tregoi gjithçka. Për Fondacionin Eleanor Archer.”
Ryan buzëqeshi.
“Pra, e di se çfarë është në lojë.”
Ajo ruajti qetësinë.
“Tridhjetë përqind e Archer Industries. Kjo është arsyeja pse ajo ka ndjekur karrierën time, apo jo?”
Ai qeshi.
“Zgjohu. Viktoria e pa potencialin tënd shpejt. Kjo ishte arsyeja pse më dërgoi të të mbaja nën vëzhgim, për t’u siguruar që nuk do të fitoje kurrë mjaftueshëm vetëbesim, për t’u kthyer kundër saj. Nuk duhej të ishe ngritur kaq shpejt në pozicion.”
Çdo fjalë u regjistrua.
Kur u ngrit, zëri i Olivias nuk u lëkund.
“Më manipuluat. Të dy.”
Ai ngriti supet.
“Mos e merr personale. Është thjesht punë.”
Dera anësore u hap.
Hyri Xhekson Arçer, me fytyrë të ashpër.
“Punë,” tha ai me një ton të akullt, “është pikërisht ajo, që sapo humbët.”
Ryan u zbeh.
“A është ky … ”
“Një kurth?” ndërpreu Olivia, duke iu afruar Xheksonit.
“Jo. Është drejtësi.”
Tre orë më vonë, para bordit të drejtorëve, Xheksoni luajti regjistrimin.
Zëri i Ryanit mbushi dhomën, çdo pranim i qartë, duke lënë të pranishmit në heshtje.
Kur mbaroi, vendimi ishte i menjëhershëm.
Viktoria Hayes, u revokua për shkelje të etikës dhe bashkëpunim.
E shoqëruar nga sigurimi, Viktoria qëndroi pranë Olivias, me sytë që i digjnin.
“Do të kthehet edhe kundër teje,” pëshpëriti ajo.
“Burra si Arçeri gjithmonë e bëjnë.”
Olivia e mbajti shikimin e saj të vendosur.
“Ndryshimi,” tha ajo, “është se nuk kam nevojë për një burrë për të përcaktuar vlerën time.”
Gjashtë muaj më vonë, dielli i pranverës mbushte selinë e Archer Industries.
Olivia Mitchell, tani drejtoreshë e përgjithshme e marketingut, qëndronte në skenë në galane inauguruese të Fondacionit Eleanor Archer, duke njoftuar një program të ri grantesh për gratë udhëheqëse.
Duartrokitjet shpërthyen.
Krenaria e vërtetë, e merituar i mbushi gjoksin.
Ndërsa orkestra rifilloi të luante, Jackson iu bashkua asaj.
“A do të kërcesh me mua?” pyeti ai butësisht.
Jo, se një ish po na shikon… por se nuk ka asnjë vend tjetër, ku do të doja të isha.”
Ajo e shikoi atë, me zemër të ndezur, dhe buzëqeshi.
“Më në fund,” murmuriti ajo, duke vënë dorën në të tijën.
“Mendova, se nuk do të ma thoje kurrë.”
Nën të njëjtët llambadarë ku filloi gjithçka, ata e lanë veten të lirë, pa gënjeshtra, pa tituj, pa frikë.
Vetëm dy njerëz, që i kishin mbijetuar stuhisë dhe dolën më të fortë dhe më shndritshëm …
Solli për ju: Fatmir Shqarri…
Burimi/Facebook
Leave a Reply