Sot po ju drejtohem juve, të gjithë juve që uleni në Kuvendin e Kosovës, pa dallim partie, pa dallim pozite e pa dallim pushteti.
Po ju drejtohem si bijë e një invalidi të luftës. Po ju drejtohem si njëra prej fëmijëve të familjeve që kanë dhënë shumë për këtë vend. Dhe po ju flas jo për të kërkuar mëshirë, por për të kërkuar atë që çdo njeri në këtë vend duhet ta ketë: respektin, dinjitetin dhe të drejtën për tu trajtuar drejt.
Mjaft më!
Mjaft na keni bërë të ndihemi të vegjël.
Mjaft na keni lënduar me fjalë.
Mjaft na keni bërë të ndihemi sikur jemi barrë për këtë shoqëri.
Ne jemi fëmijët e UÇK-së. Jemi fëmijët e atyre familjeve që e kanë përjetuar luftën, sakrificën dhe pasojat e saj. Jemi fëmijët e njerëzve që kanë dhënë nga vetja për Kosovën.Dhe sot, kur kërkojmë drejtësi, nuk është e drejtë të na bëni të ndihemi sikur nuk vlejmë.
Kuvend i Kosovës, a po na dëgjoni?
A po i dëgjoni fëmijët e atyre familjeve?
A po e shihni sa shumë po na dhemb kur kërkojmë drejtësi dhe në vend të përgjigjes marrim heshtje?
A po e kuptoni se pas çdo konkursi, pas çdo vendimi dhe pas çdo padrejtësie nuk është vetëm një emër në një listë?
Pas atij emri është një familje, është një nënë, është një baba, është një fëmijë që ka shpresa dhe ëndrra.
Ne nuk duam që të na jepet diçka vetëm pse jemi fëmijë të invalidëve të luftës.
Ne duam që të mos diskriminohemi.
Duam që kur konkurrojmë, të kemi mundësi të barabarta.
Duam që kur kërkojmë një vend pune, të vlerësohemi për aftësitë tona.
Duam që kur kërkojmë arsimim, të mos na mbyllen dyert.
Duam që kur flasim për padrejtësi, të na dëgjoni.
Dhe mbi të gjitha, duam që të mos na quani të paaftë vetëm sepse kemi guxuar të flasim për dhimbjen tonë.
Ne nuk jemi të paaftë. Ne jemi të lodhur duke luftuar për të drejtat tona.Ka dallim të madh.
Kur një njeri është i lodhur nga padrejtësia, nuk do të thotë se është i dobët.
Do të thotë se ka duruar shumë.Kur një fëmijë i një invalidi të luftës ngre zërin, nuk do të thotë se po kërkon privilegj.
Ndoshta po kërkon vetëm që sakrifica e familjes së tij të mos harrohet.
Dhe ju lutem, mos na e ktheni dhimbjen tonë në problem psikologjik.
Me gjithë respektin për mjekët dhe psikologët e Kosovës, të cilët i respektoj jashtëzakonisht shumë dhe për punën e të cilëve kam respekt të madh: psikologu nuk mund ta shërojë një padrejtësi institucionale.
Kur jemi të sëmurë, shkojmë te doktori.
Kur kemi nevojë për ndihmë psikologjike, shkojmë te psikologu.
Por kur na bëhet padrejtësi, kërkojmë drejtësi.
Mos na thoni të shkojmë te psikologu kur ne po ju kërkojmë përgjigje.
Mos na bëni të ndihemi sikur problemi është tek ne, kur ne po flasim për probleme që mund të zgjidhen me vendime të drejta, me transparencë dhe me respekt për qytetarin.
Ju, që jeni sot në Kuvend, e keni një detyrë: të dëgjoni qytetarin.
Sepse pushteti nuk është i përjetshëmKarrigia nuk është e përjetshme.
Partia nuk është e përjetshme.
Por dhimbja që ia shkaktoni një familjeje mund të mbetet gjatë në zemrën e saj.
Ne nuk po ju kërkojmë të na falni jetën.
Ne po ju kërkojmë të mos na e vështirësoni jetën.Fëmijët e UÇK-së nuk duan të jetojnë gjithë jetën duke thënë: “Babai im ishte invalid lufte, prandaj më takon kjo.”
Jo.
Ne duam të themi:“Babai im sakrifikoi për Kosovën, ndërsa unë dua ta ndërtoj të ardhmen time me punën dhe aftësitë e mia.
Kjo është ajo që duam.Ne duam të studiojmë.
Duam të punojmë.
Duam të kontribuojmë.
Duam të jemi pjesë e kësaj shoqërie.
Por nuk mund të na kërkoni të heshtim kur shohim padrejtësi.
Nuk mund të na kërkoni të buzëqeshim kur zemrat tona janë të mbushura me zhgënjim.
Nuk mund të na thoni se gjithçka është në rregull kur ne e dimë se ka gjëra që duhet të ndryshojnë.
Kuvend i Kosovës, mos i harroni fëmijët e UÇK-së.
Mos i harroni familjet e invalidëve të luftës.
Mos i harroni ata që sot kanë nevojë jo për fjalë të bukura, por për veprime.
Mos na përmendni vetëm në ditë përkujtimore.
Mos na kujtoni vetëm kur ju duhen fotografitë dhe fjalimet.
Na kujtoni edhe atëherë kur duhet të merret një vendim që ndikon drejtpërdrejt në jetën tonë.
Sepse respekti për sakrificën nuk tregohet vetëm me fjalë.
Respekti tregohet me vepra.Unë jam Majlinda.Jam vajza e një invalidi të luftës.
Dhe sot po flas me zërin tim, por në zemër i kam edhe shumë fëmijë të tjerë që ndoshta nuk kanë guximin të flasin.
Po flas për ata që janë lodhur duke pritur.
Për ata që janë zhgënjyer.
Për ata që kanë aplikuar në konkurse dhe janë ndier të diskriminuar.
Për ata që kanë ëndrra, por që çdo ditë përballen me pengesa.
Dhe po ju them vetëm një gjë:
Mos na fyeni më.
Mos na nënvlerësoni.
Mos na trajtoni si të paaftë.
Mos na bëni të ndihemi sikur jemi më pak të vlefshëm se të tjerët.
Ne jemi qytetarë të këtij vendi.
Ne jemi fëmijët e kësaj Kosove.
Dhe kemi të drejtë të kërkojmë drejtësi.
Sot po ju kërkoj të na dëgjoni.
Nesër kërkoj që të veproni.
Sepse Kosova nuk ndërtohet duke heshtur përballë padrejtësisë.
Kosova ndërtohet kur secili qytetar, pavarësisht prejardhjes dhe gjendjes ekonomike, ka mundësi të ecë përpara me dinjitet.
Fëmijët e UÇK-së nuk kërkojnë mëshirë.
Fëmijët e UÇK-së kërkojnë respekt.
Fëmijët e UÇK-së nuk kërkojnë privilegj.
Fëmijët e UÇK-së kërkojnë drejtësi.
Dhe unë, si vajza e një invalidi të luftës, do të vazhdoj të flas për këtë me respekt, por edhe me vendosmëri.
Sepse heshtja nuk është zgjidhje.
Mjaft na keni lënduar.
Mjaft na keni bërë të ndihemi të pavlerë.
Tani është koha të na dëgjoni.
Kur nuk po doni të përballeni me të vërtetën, ju lutem, mos i fyeni fëmijët e UÇK-së.
Mos na quani të paaftë.
Mos na drejtoni te psikologu vetëm pse po flasim.
Mos na bëni të ndihemi sikur problemi është te ne, kur ne po kërkojmë përgjigje për padrejtësitë që po i përjetojmë.
Jo, deputetë, këtu po gaboni.
Të kërkosh drejtësi nuk është paaftësi.
Të ngresh zërin kundër diskriminimit nuk është sëmundje.
Të kërkosh përgjigje nuk është arsye për të të nënçmuar.
Nëse nuk pajtoheni me atë që po themi, përballuni me argumentet tona.
Na jepni përgjigje.
Na tregoni ku gabojmë.
Na dëgjoni.Por mos e përdorni fjalën “psikolog” si mënyrë për ta mbyllur gojën e një qytetari që po kërkon drejtësi.Unë jam vajza e një invalidi të luftës.
Jam një prej fëmijëve të UÇK-së dhe e them me krenari: ne nuk jemi të paaftë.
Përkundrazi, fëmijët e UÇK-së dhe fëmijët e Kosovës kanë dëshmuar çdo ditë se kanë aftësi, vullnet, dije dhe potencial.
Shumë prej tyre kanë arritur rezultate të mëdha në arsim, në punë, në shkencë, në sport dhe në shumë fusha të tjera.
Ndoshta problemi nuk është se ne nuk kemi aftësi.
Ndoshta problemi është se ju nuk po dini t’i shihni dhe t’i vlerësoni ato.
Mos e matni një të ri vetëm me mbiemrin, me familjen apo me mundësitë ekonomike që ka pasur.
Shikojeni dijen.Shikojeni punën.
Shikojeni karakterin.Shikojeni përkushtimin.
Shikojeni potencialin.
Sepse një fëmijë i Kosovës, pavarësisht se nga cila familje vjen, meriton të ketë mundësinë të tregojë se çfarë është në gjendje të bëjë.
Ne nuk kërkojmë që të na ngrini mbi të tjerët. Kërkojmë vetëm të mos na shtyni poshtë.
Nëse ka konkurs, le të jetë i drejtë.
Nëse ka mundësi për shkollim, le të jenë të barabarta.
Nëse ka vend pune, le të vlerësohet aftësia.
Nëse ka ankesë, le të dëgjohet.
Nëse ka padrejtësi, le të hetohet.
Kjo është ajo që po kërkojmë.
Dhe një porosi e kam për të gjithë ata që sot janë në Kuvend:Mos e nënvlerësoni brezin e ri të Kosovës.
Ju nuk e dini se sa shumë potencial ka në këta fëmijë.Ju nuk e dini sa ëndrra kanë.
Ju nuk e dini sa shumë kanë luftuar familjet e tyre që ata të kenë një të ardhme më të mirë.
Prandaj, para se të thoni “të paaftë”, ndaluni dhe mendoni.
Sepse pas asaj fjale është një fëmijë.Pas atij fëmije është një familje.
Dhe pas asaj familjeje është një histori sakrifice.
Ne jemi Feniksi i Kosovës — ringrihemi edhe atëherë kur na duket se na kanë mbyllur të gjitha dyert.
Dhe unë besoj se fëmijët e Kosovës mund të arrijnë shumë, jo sepse janë fëmijë të dikujt, por sepse kanë aftësi, dije dhe vullnet.
Prandaj, mos na shihni si njerëz që duhet të heshtin.
Na shihni si qytetarë që kanë të drejtë të flasin.
Na shihni si një gjeneratë që dëshiron të ndërtojë.
Dhe nëse mendoni se kemi gabuar, përballuni me ne me argumente, jo me fyerje.
Sepse e vërteta nuk ka nevojë të frikësohet nga pyetjet.
E drejta nuk ka nevojë të fshihet pas etiketimeve.Dhe një qytetar që kërkon drejtësi nuk duhet të bëhet të ndihet i paaftë vetëm pse pati guximin të flasë.
Ne jemi fëmijët e Kosovës.
Ne jemi fëmijët e familjeve që kanë sakrifikuar.
Ne kemi ëndrra.Ne kemi dije.
Ne kemi aftësi.
Dhe kemi të drejtë të kërkojmë drejtësi.
Mos na e mohoni këtë të drejtë.
Hajde të gjithë fëmijët e Kosovës dhe shqiptarët kudo që janë, le t’ua tregojmë të gjithëve aftësitë, dijen, punën dhe vlerat tona.
Mos të lejojmë që askush të na quajë të paaftë. Mos të lejojmë që askush të na nënvlerësojë. Ne nuk kemi nevojë të dëshmojmë vlerën tonë me fjalë të mëdha — le ta dëshmojmë me arsim, punë, talent, sukses dhe përkushtim.
Le të mësojmë, të studiojmë, të krijojmë dhe të ecim përpara.
Kudo që ka shqiptarë, në Kosovë apo jashtë saj, le të jemi krenarë për atë që dimë të bëjmë.
Le të tregojmë se fëmijët e Kosovës kanë ëndrra të mëdha dhe aftësi të mëdha.
Mos u dorëzoni përballë askujt.
Nëse dikush nuk i sheh vlerat tona, ne do t’ua tregojmë me punën tonë.
Nëse dikush na nënvlerëson, ne do të përgjigjemi me suksesin tonë.
Nëse dikush na thotë se nuk mundemi, ne do të punojmë edhe më shumë për t’i treguar se mundemi.
Mos u dorëzoni përballë askujt.
Por le ta bëjmë këtë me dije, me kulturë, me respekt dhe me rezultate.
Hajde, fëmijë të Kosovës!
Hajde, shqiptarë kudo që jeni!
Le t’i tregojmë botës çfarë dimë të bëjmë.
Le t’i tregojmë vlerat tona përmes punës dhe suksesit.
Le të jemi krenaria e familjeve tona dhe e vendit tonë.
Sepse e ardhmja është e jona — dhe ne kemi shumë për të dhënë. 🇽🇰🇦🇱
Me respekt, por me zemër të fortë,
Majlinda
Vajza e një invalidi të luftës
Burimi/Facebook
Leave a Reply