Në pyll, gjahtari nuk njihet nga gjurma, por nga mungesa e saj. Ai që vret pa lënë shenjë kalon pa u vënë re. Heshtja e tij nuk është fshehje, por mjeshtëri.
Kafshët e ndiejnë kur diçka mungon: një trup që nuk gjendet, një erë që ndërpritet papritur. Pylli nuk e quan këtë rrezik; e lë pa emër dhe vazhdon.
Ujqit vrasin dhe lënë shenja. Drerët ikin dhe hapin shtigje. Edhe grabitqarët më të fshehtë gabojnë. Gjahtari jo. Ai nuk gabon aq sa të mbahet mend.
Një zog e sheh. Vetëm për një çast. Nuk këndon. Nuk paralajmëron. Nuk ka çfarë të tregojë. Pa provë, edhe frika mbetet private.
Në këtë pyll, ajo që nuk shihet mjaftueshëm nuk futet në rend. Gjahtari nuk përmendet në rite. Nuk bëhet figurë. Nuk kthehet në histori.
Sindroma e gjahtarit të heshtur lind kur dhuna bëhet aq e saktë sa nuk prodhon kujtesë. Nuk e trazon ekuilibrin; e përdor.
Dhe gjahtari kalon përsëri – pa emër, pa gjurmë, pa kundërshtim.
Burimi/Facebook
Leave a Reply