Nëse do ta shihnim situatën në Ngushtica e Hormuzit si një skenë teatri, Atëherë aktorët kryesorë nuk janë gjeneralët Por politikanët, kamerat dhe tregjet financiare. Lufta? Ajo mbetet në prapaskenë. Ajo që shfaqet është spektakli.
Donald Trump del në skenë me deklaratën klasike: “Do ta mbyllim Hormuzin.” Tingëllon si një ultimatum historik. Por pastaj Një tanker kinez kalon qetësisht. Asnjë shpërthim, asnjë bllokadë, asnjë dramë. Vetëm një realitet i bezdisshëm që nuk përputhet me fjalimin.
Pra, çfarë kemi këtu? Një luftë? Jo. Një provë gjenerale pa premierë? Tashmë kemi Superfuqitë dhe nervat e dobëta
Shtetet e Bashkuara kërcënojnë, por nuk qëllojnë.
Kina kalon, por nuk provokon.
Irani kërcënon, por nuk mbyll realisht.
Sepse të gjithë e dinë një të vërtetë të thjeshtë: Një plumb i vetëm në vendin e gabuar mund të kushtojë triliona dollarë.
Dhe në këtë epokë, ekonomia është më e shenjtë se krenaria.
NATO teorikisht është një makinë kolektive mbrojtjeje. Praktikisht? Një klub ku askush nuk dëshiron të paguajë faturën e luftës. Një anije e goditur mund të konsiderohet akt lufte.
Por një krizë ekonomike globale? Kjo është një katastrofë që askush nuk e përballon dot politikisht.
Pra kemi një paradoks modern:
aleanca ushtarake më e fuqishme në histori Që shpreson të mos përdoret kurrë.
Izraeli, Irani dhe lufta “me ndërmjetës” Izraeli dhe Irani janë teknikisht në konflikt Por rrallë përballen direkt.
Në vend të kësaj Hezbollah sulmon Dhe përgjigjet vijnë nga ajri Por lufta zhvillohet gjithmonë diku tjetër Është një shah gjeopolitik ku ushtarët janë gjithmonë të tjerët.
Diplomacia: vonon Dhe jo rrallë quhet arti i vonesës
Rusia dërgon zyrtarë në Kina.
Turqia rrit tonin.
Europa bën deklarata për paqe.
Dhe në përkthim Të gjithë janë dakord që situata është e rrezikshme Por askush nuk ka interes ta zgjidhë shpejt. Sepse tensioni i kontrolluar është i dobishëm Rrit çmimet e energjisë Por forcon pozicionet negociuese Dhe mban elektoratin në alarm
E vërteta e hidhur (dhe pak ironike) Bota nuk është në prag të një lufte të madhe.
Bota është në prag të një krize të menaxhuar me kujdes. Deklaratat janë të forta.
Veprimet janë të kujdesshme.
Rreziku është real, por i dozur.
Dhe ndërkohë, Një
tanker kalon i qetë në Hormuz, Si për të na kujtuar Në gjeopolitikë, Ajo që thuhet nuk është ajo që bëhet.
Në fund, Pyetja nuk është nëse do të ketë luftë. Pyetja është Kush përfiton nga fakti që duket sikur mund të ketë?
Kujdes spiunët
Burimi/Facebook
Leave a Reply