Zoti i bekoi fëmijët tanë,
me emra që s’janë thjesht tinguj në erë,
por janë histori të gdhendura në gur,
janë Iliri që jeton në çdo brez të ri.
Kur thërrasim Taulant, zgjohet një fis i lashtë,
që mbrojti tokën buzë Adriatikut me nder,
kur lind Dardan, ringjallen malet e Dardanisë,
që kurrë s’u përkulën para asnjë perandor.
Ilir – vetë emri i një bote të tërë,
një komb që s’u zhduk, por jeton në ne,
Agron – mbret që sundoi detin me forcë,
Genti që qëndroi përballë Romës me besë.
Bato që ngriti kryengritjen si zjarr,
kundër fuqive që donin ta shuanin lirinë,
Monun e Plator, kujtesë e mbretërve dardanë,
që shkruan historinë me gjak e trimëri.
Pinnes, fëmijë në fron, por simbol vazhdimësie,
Bardhyl, mbret që tronditi armiqtë me fuqi,
Teut dhe Luan, si shenjë force e mbretërie,
që në emër mbajnë krenarinë e lashtësisë.
Dardanos, rrënjë që shkon thellë në kohë,
Gentian, si jehonë e mbretërve të dikurshëm,
Ilirjan, Ilirian – brezi i ri që vazhdon,
një emër, një gjak, një kujtim i pashuar.
Dhe vajzat tona mbajnë dritën e mbretërive:
Teuta, mbretëreshë mbi valët e historisë,
Ilire, Iliriana, vetë toka që flet,
Dardana e Taulanta, bijat e fiseve të lashta.
Gentiana, lulëzim i një emri mbretëror,
Bardhyla, forcë që s’u shua në shekuj,
Enkelea, jehonë e fiseve të para,
Ardiana e Dasareta, rrënjë që s’i shkul dot askush.
Këta janë emrat tanë – trashëgimi e gjallë,
që nuk u shua, nuk u tret, nuk u harrua,
sepse nuk janë vetëm fjalë që thirren në shtëpi,
por janë histori që jeton në çdo shqiptar.
Dhe jo, nuk është rastësi që i mbajmë ne,
sepse po të ishte ndryshe, do t’i mbanin të gjithë,
por fëmijët e fqinjëve nuk i trashëgojnë këta emra,
siç i trashëgojnë fëmijët tanë me krenari.
Sepse emri është gjak, është kujtesë, është rrënjë,
dhe rrënja nuk gënjen – ajo di nga vjen,
prandaj çdo fëmijë që lind me këta emra,
është dëshmi që Iliria ende jeton në ne.
***********
Buka që të vret
Fqinjët ndërtuan historitë e tyre me ne,
mbi tokat tona ngritën shtetet e tyre,
morën nga gjaku ynë, nga djersa jonë,
dhe prapë na shikojnë sikur s’jemi këtu.
Ne u dhamë bukë në kohë të vështira,
u hapëm derën si vëllai për vëllanë,
por harresa e tyre u bë më e rëndë se guri,
dhe fjala e tyre – më e ftohtë se acari.
Se buka jote të vret,
kur ta han ai që ta përbuzë,
kur nuk njeh dorën që e ushqeu,
por kërkon të të fshijë nga rrënjët.
Ata shkruan historitë me zërin e fuqisë,
me pena që shpesh harruan të vërtetën,
por ne e mbajtëm në zemër atë që s’shkruhet,
në emra, në gjuhë, në këngë e në besë.
Se toka flet, edhe kur njerëzit heshtin,
dhe rrënjët nuk zhduken nga një fjalë,
ato rriten thellë, në gjakun e brezave,
dhe dalin përsëri si dritë mbi mal.
Prandaj le të hanë bukën tonë nëse duan,
por le ta dinë peshën e saj në shpirt:
se nuk është thjesht ushqim për trupin,
është nder – që nuk falet kur përbuzet.
**************
Barbarë dhe Terroristë?
Nga koha e lashtë, kur grekët na quajtën barbarë,
e sytë e tyre nuk panë as gjakun, as historinë tonë.
Fiset ilire rriteshin mbi male dhe fusha,
ndërsa ata thurën histori sipas interesit të tyre.
Sllavët erdhën më vonë, me zë të egër,
në tokat tona ilire, në shtëpitë tona,
u quajtën ne të papërgatitur, të egër, të huaj,
ndërsa shkatërruan atë që ishte trashëgimi dhe nder.
Por ne jemi bij të Ilirisë, me gjak dhe gur,
rrënjët tona nuk i shkul dot as koha, as stuhia.
Emrat tanë, gjuhë, këngë dhe histori
nuk i marrin dot me asnjë fjalë, as me forcë.
Ata na quajtën barbarë, terroristë, të egër,
por çdo brez shqiptar mbart krenarinë e të parëve.
Se shtëpia jonë është më shumë se mure dhe tulla,
është histori, është gjak, është flamur që nuk digjet.
Fqinjtë mund të flasin sa të duan,
mund të përpiqen të shkruajnë historinë e tyre,
por ne e dimë të vërtetën:
çdo gur, çdo emër, çdo pëllëmbë toke është e jonë.
*****************
Skënderbeu – Luani i Shqiptarisë
Në male e fusha ku historia fluturon,
erdhi Gjergj Kastrioti, Skënderbeu ynë, Luani i Shqipërisë.
Me shpata dhe flamur, me zemër të zjarrtë,
ai mbrojti tokën e të parëve për 25 vite pa pushim.
As perandoritë nuk e trembën dot,
as ushtritë e fuqishme nuk e ndalën kur zuri fushat.
Çdo kështjellë që ra, çdo gur që u ngrit,
thoshte emrin e tij dhe guximin e shqiptarëve.
Luani i Shqipërisë, trim dhe i paepur,
qëndroi përballë turqve, me zemër të hekurt.
Ai nuk luftoi për kurorë, nuk luftoi për nder të huaj,
por për çdo pëllëmbë toke shqiptare, për çdo fëmijë të ardhshëm.
Emri i tij është zjarr, krenari dhe flamur,
dhe çdo brezi shqiptar i thotë:
“Shkruaj historinë me guxim si Skënderbeu,
Luani i Shqipërisë që luftoi për 25 vite të shenjta!”
******************
Adem Jashari – Luani i Dardanisë
Në malet e Dardanisë lind një emër,
që rrjedh me gjak dhe zjarr trimërie:
Adem Jashari, Luani ynë, mbrojtës i kombit,
që nuk u përkul përpara asnjë armiku.
Me armë në dorë, me zemër të flakëruar,
ai qëndroi në shtëpinë e vet, në tokën e të parëve.
Fqinjët mund të shikonin, mund të përpiqeshin,
por nuk e morën kurrë nderin dhe krenarinë e tij.
Luani i Dardanisë, simbol i guximit,
mbrojti çdo pëllëmbë toke, çdo flamur dhe histori.
Betejat e tij flasin edhe sot në male,
dhe çdo fëmijë shqiptar e njeh emrin si dritë dhe nder.
Adem Jashari nuk luftoi vetëm për vete,
por për të ardhmen e një kombi që nuk dorëzohet.
Në çdo gur, në çdo rrugë, në çdo shtëpi,
jeton guximi i tij – Luani i Dardanisë
*******************
Agim Ramadani – Thyerësi i Kufijve
Në tokën e Dardanisë, ku historia qan dhe qan,
erdhi Agim Ramadani, Luani i maleve dhe fushave.
Kur fqinjët e ndanë tokën me armatë dhe urdhra,
ai ngriti shpaten dhe zemrën për bashkimin e vëllezërve.
Kufijtë që sllavët vunë për të na ndarë,
u thyen me guximin e një burri dhe një kombi.
Çdo hap i tij fliste: “Ne jemi një,
asnjë armik nuk mund të ndajë rrënjët tona.”
Ai nuk luftoi për vete,
por për çdo djalë dhe vajzë që mban emrin shqiptar.
Betejat e tij flasin edhe sot,
në male, fusha dhe zemrat që nuk dorëzohen.
Agim Ramadani, hero i Dardanisë,
thyeu urat që duhej të na ndanin,
dhe tregoi se historia nuk shkruhet nga armiqtë,
por nga guximi i atyre që duan të mbajnë kombin të bashkuar.
Burimi/Facebook
Leave a Reply