Plagët që lanë shenjë në zemrën time të lodhur
Nuk erdhën nga armiqtë;
Ato erdhën nga duart që dikur kërkoja
Ndërsa përgjërohesha në gjunjë.
Plagët që u ngulitën në shpirtin tim
U gdhendën nga ata që i kisha të shtrenjtë,
Nga njerëz që dikur i quaja të mitë,
E më pas mësova t’i kem frikë e t’i trembem.
Ata i dinin pikat e mia të dobëta,
Sekretet që mbaja të fshehura;
U tregova çdo plagë të brishtë,
E ata u siguruan që asnjëra të mos shërohej.
Njollat e gjakut në shpirtin tim erdhën
Nga premtimet e thyera;
Nga ata që betoheshin se do të më mbronin,
E më pas më panë teksa thyhesha e shuhesha.
Lotët që mblidheshin në sytë e mi
Kurrë nuk u shkaktuan nga armiqtë;
Një i huaj nuk mund të arrijë vendin
Ku rritet hidhërimi më i thellë.
Armiqtë e mi qëndronin në anën tjetër të fushës,
Urrejtja e tyre dukej qartë;
Por ata që doja qëndronin në krahun tim
Dhe ngadalë më vrisnin.
I thërrisja emrat e tyre në errësirë,
Duke besuar se do të vinin;
Por çdo thirrjeje i përgjigjej
Heshtja e shtëpisë sime.
Do të mund të përballesha me një mijë stuhi
Ose të ecja mes flakëve;
Por asgjë nuk e ftoh zemrën e njeriut
Si tradhtia nga një mik.
E megjithatë, për vite me radhë fajësova veten,
Për çdo lamtumirë mizore;
Pyesja veten se çfarë nuk shkonte me mua
Që dashuria mund të më shihte teksa vdisja.
Megjithatë, çdo plagë është mbyllur me kalimin e kohës,
Ndonëse shenjat do të mbeten;
Ato dëshmojnë se zemra mund të vazhdojë të rrahë
Edhe kur thyhet nga dhimbja.
Dhe tani e ruaj këtë zemër time,
Por ende refuzoj të urrej;
Sepse Zoti ka mbajtur çdo copë të thyer
Që duart e tyre nuk mundën ta fshinin.
Ndoshta një ditë do të besoj sërish
Pa frikën e dhimbjes;
Sepse atë që ata plagosën, Zoti do ta shërojë,
Dhe dashuria do të rilindë.
Burimi/Facebook
Leave a Reply