Ministrja e Brendshme, Albana Koçiu, ka zgjedhur të flasë me gjuhën e kërcënimit dhe jo me gjuhën e shtetit ligjor. Deklarata e saj se “kush prek policinë do përballet me ligjin” nuk është paralajmërim për rendin publik, por manifestim i arrogancës së pushtetit që e sheh qytetarin si kundërshtar dhe jo si sovran.
Koçiu flet për policinë si të ishte pronë e qeverisë dhe jo institucion i Republikës. Ajo mbron uniformën, por hesht për abuzimin me uniformën. Hesht për urdhrat politikë që e shtyjnë policinë të sillet si gardë pushteti dhe jo si garant i rendit kushtetues.
Në çdo demokraci, policia është për të mbrojtur protestën, jo për ta shtypur atë. Në Shqipëri, nën drejtimin e ministres Koçiu, policia u shndërrua në makineri frikësimi kolektiv. Për incidente të izoluara, reagimi ishte brutal, i verbër dhe disproporcional. Gazi lotsjellës nuk u përdor ndaj dhunuesve, por ndaj turmës. U përdor ndaj qytetit. U përdor ndaj familjeve, bizneseve dhe kalimtarëve që nuk kishin asnjë lidhje me përplasjet.
Ky nuk është menaxhim proteste. Ky është demonstrim force ndaj qytetarëve.
Koçiu nuk jep përgjigje pse Tirana u kthye në një hapësirë të mbushur me gaz. Nuk jep përgjigje pse qytetarët në shtëpitë e tyre u detyruan të mbyllnin dyert dhe dritaret për t’u mbrojtur nga “rendja” e shtetit. Nuk jep përgjigje pse policia ndëshkoi masën dhe jo individët përgjegjës.
Më shqetësues është fakti se ministrja përpiqet ta justifikojë këtë sjellje si zbatim ligji. Kur pushteti përdor ligjin si mburojë për represion, ligji pushon së qeni drejtësi dhe kthehet në instrument kontrolli politik.
Policia shqiptare po zhveshet nga profesionalizmi dhe po vishet me militantizëm. Efektivët po detyrohen të zbatojnë urdhra që dëmtojnë besimin e qytetarëve dhe dinjitetin e uniformës që mbajnë. Një polici që përdoret për të mbrojtur pushtetin dhe jo qytetarin, është simptomë e një shteti që ka humbur ekuilibrin demokratik.
Albana Koçiu mban një post që kërkon përgjegjësi, maturi dhe integritet. Deri tani ajo ka treguar vetëm bindje politike dhe retorikë force. Shqipëria nuk ka nevojë për ministre që kërcënojnë qytetarët, por për drejtues që mbajnë përgjegjësi për veprimet e institucioneve që drejtojnë.
Postet politike janë kalimtare. Pasojat e vendimeve të gabuara mbeten. Një akt reflektimi dhe përgjegjësie politike do të ishte minimumi i dinjitetit institucional. Sepse shteti nuk ndërtohet mbi frikën e qytetarëve, por mbi besimin e tyre.
Kujdes spiunët
Burimi/Facebook
Leave a Reply