4. Shkrimi yt: i përmbajtur, delikat, i vendosur
Stili yt është thelbësor, delikat, por njëkohësisht i vendosur. A është kjo një zgjedhje e vetëdijshme apo një mënyrë natyrale e të shprehurit?
Mendoj se stili im është në të njëjtën kohë një zgjedhje e vetëdijshme dhe një mënyrë natyrale e të shprehurit. Nuk kam kërkuar kurrë të ndërtoj një stil si formë estetike më vete; ai ka lindur nga mënyra se si e përjetoj realitetin dhe nga nevoja për ta thënë të vërtetën pa zhurmë, pa tepri dhe pa dhunë gjuhësore.
Delikatesa vjen nga bindja se fjala duhet të respektojë përvojën njerëzore, sidomos kur trajton tema të brendshme, morale apo ekzistenciale. Ndërsa vendosmëria vjen nga fakti se mendimi, nëse është i ndershëm, nuk mund të jetë i paqartë apo relativ; ai duhet të mbajë përgjegjësi për atë që thotë.
Për këtë arsye, përpiqem të shkruaj në mënyrë të përmbajtur, por jo të dobët; të qetë, por jo të paangazhuar. Stili, për mua, nuk është zbukurim i mendimit, por forma më e thjeshtë dhe më e saktë për ta çuar atë deri te lexuesi.
5. Filozofi, art, poezi, histori
Pasionet e tua janë të dukshme në çdo faqe që shkruan. Cila nga këto disiplina e ndjen më afër shpirtit tënd?
Në të vërtetë, nuk e ndiej veten të përkufizuar brenda një disipline të vetme. Filozofia, arti, poezia dhe historia, për mua, nuk janë fusha të ndara, por mënyra të ndryshme për t’iu afruar të njëjtës pyetje themelore: çfarë do të thotë të jesh njeri në kohë?
Megjithatë, nëse duhet të zgjedh një bosht, do të thosha se filozofia është më afër shpirtit tim, sepse ajo më jep gjuhën për të menduar përtej sipërfaqes, për të lidhur përvojën personale me kuptimin universal. Filozofia nuk më shërben si sistem teorik, por si mënyrë jetese dhe si ushtrim i vazhdueshëm i ndërgjegjes.
Arti dhe poezia janë, nga ana tjetër, forma në të cilat kjo përvojë e brendshme merr trup dhe ndjeshmëri. Ato arrijnë aty ku gjuha konceptuale ndalet: te emocionet, te intuita, te heshtjet që nuk mund të shprehen drejtpërdrejt.
Ndërsa historia më jep dimensionin e kohës dhe të kujtesës, duke më kujtuar se asnjë mendim nuk lind në boshllëk, por gjithmonë brenda një drame njerëzore kolektive. Në këtë kuptim, unë nuk i shoh këto disiplina si konkurruese, por si komplementare: filozofia pyet, arti ndjen, poezia shpreh, historia kujton.
Burimi/Facebook
Leave a Reply