Albatros Rexhaj -E VËRTETA QË NA ZHVESH

MONOLOGË NGA SKAJET — NR. 1E VËRTETA QË NA ZHVESH
Ne nuk thyhemi sepse jeta është e pamëshirshme;
thyhemi sepse vazhdojmë të mbajmë mbi vete gjëra që kurrë s’janë menduar për një palë duar — biseda të lëna përgjysmë, netët kur u shtirem sikur ishim mirë, dhe plagët e vjetra që trupi i mban mend edhe kur mendja ngul këmbë se ka ecur përpara. Disa nga barrët që mbajmë as nuk janë tonat; na janë ngarkuar nga ata që na rritën, nga ata që na lënduan, nga jetët që erdhën para nesh. Durimi ka dinjitetin e vet. Por sinqeriteti — sinqeriteti na zhvesh, dhe ne trembemi më shumë nga lakuriqësia sesa nga dhimbja.
(pauzë)
Dhe nganjëherë, kur dhoma më në fund hesht aq sa duhet, i vetmi rresht që vazhdon të jetë me të vërtetë i yti është ky: S’jam aq i fortë sa i premtova vetes se do të isha — dhe kam një ndjenjë se kjo plagë nuk ka filluar me mua.
— AR
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
🇬🇧 MONOLOGUES FROM THE EDGE — NO. 1
THE TRUTH THAT UNDRESSES US
We don’t break because life is cruel; we break because we keep carrying things that were never meant for one pair of hands—unfinished conversations, the nights we pretended we were fine, and the old wounds the body remembers even when the mind insists it has moved on. Some of what we carry isn’t even ours; it slipped into us from the people who raised us, from the people who hurt us, from the lives that came before. Endurance has its dignity. But honesty—honesty undresses us, and we fear the nakedness more than the pain.
(pause)
And sometimes, once the room goes quiet enough, the only sentence left that still belongs to you is this: I’m not as strong as I promised myself I’d be—and I suspect this wound didn’t start with me.
— AR

Burimi/Facebook