Anila Kalleshi – Ka njerëz që nuk mburren me asgjë, por në heshtjen e tyre prehet një botë e tërë mirësie.

Njerëz që nuk dinë të mbajnë maska, vetëm pamje të pastra.
Që nuk llogarisin, por ndiejnë.
Ata që nuk përgjigjen me të njëjtën monedhë, sepse shpirti i tyre nuk ka kartëmonedha urrejtjeje.
Ndonjëherë, mirësia nuk kishte nevojë të shpjegohej – ajo ndihej.
Dikur, turpi ishte një shenjë se zemra nuk e kishte humbur busullën e saj.
Sot, megjithatë, turpi është zëvendësuar nga justifikimet, dhe mirësia – nga ironia.
Mësuam të jemi të zgjuar, por nuk dimë më si të jemi të pastër.
Jam bërë ekspertë në rreshta, por analfabetë në butësi.
Kemi frikë të jemi të mirë, që të mos dukemi të dobët.
Kemi turp të falim, që të mos dukemi budallenj.
Por bukuria njerëzore nuk është në peshën e përgjigjes, por në fuqinë e mosthënës.
Ai moment kur mund të lëndosh, por zgjedh të shërosh.
Atje fillon fisnikëria – jo me fjalë, por duke i dhënë ato.
Kur një burrë zhytet në lotët e një gruaje, ai nuk është i dobët – ai është gjallë.
Kur një grua ruan butësinë e saj në një botë mizore, ajo nuk është naive – ajo është e rrallë.
Kur dy njerëz zgjedhin të ruajnë respektin e tyre edhe kur nuk e kuptojnë më njëri-tjetrin, aty dashuria nuk mbaroi – aty u ngrit dinjiteti.
Nuk kemi nevojë të rishpikim zemrat tona, thjesht duhet t’i fshijmë nga pluhuri.
Nën të gjitha frikërat dhe lodhjen, mirësia është ende aty.
Thjesht prisni një gjest të thjeshtë – një “më fal”, një “e kuptoj”, një “faleminderit”.
Këto janë fjalët që rindërtojnë urat që krenaria ka djegur.
Sepse forca e vërtetë nuk është në zërin e lartë, por në shpirtin që hesht që të mos dhembë.
Dhe bukuria e vërtetë nuk është në përsosmëri, por në guximin për të mbetur i mirë, edhe kur bota të qesh për këtë.

Burimi/Facebook