Çdo mëngjes, para se dielli të fillojë të përplaset mbi horizont, dëgjoj zhurmën e njohur të rrotave të karrocës sime me rrota që i afrohen dhomës sime.
“Mirëmëngjes, dashuria ime”, thotë babi, duke futur kokën nga dera. “Gati për shëtitjen tënde?”
Unë buzëqesh. Ai gjithmonë thotë të njëjtën gjë, dhe unë gjithmonë përgjigjem njësoj:
“Gati, babi.”
Ai më ndihmon të vishem, duke më vendosur në karrocë me rrota me atë butësi që vetëm ai e ka, sikur të isha bërë prej qelqi, edhe pse të dy e dimë se jam më e fortë nga sa dukem. Dalim nga shtëpia kur bota është ende e heshtur, vetëm ne të dy dhe kënga e largët e pulëbardhave.
Shëtitja për në plazh është e shkurtër, por babi gjithmonë e bën një aventurë. Ai më tregon histori nga kur ishte fëmijë, nga kur ai dhe mami u takuan pikërisht në këtë plazh, për gjithçka dhe asgjë. Dëgjoj, por më së shumti ndiej: ajrin e kripur që më depërton në mushkëri, flladin që më heq qimet nga fytyra, lirinë.
Kur arrijmë në rërë, babi nuk ndalet aty ku mbarojnë dërrasat prej druri. Ai nuk ndalet kurrë. Ai e shtyn karrigen me qëllim, rrotat duke u fundosur pak, derisa arrijmë pikërisht aty ku deti puth bregun.
“Ja ku jemi,” shpall ai, sikur të kemi mbërritur në një vend të shenjtë.
Dhe është. Për ne, është.
Ai gjunjëzohet para meje, më heq me kujdes këpucët dhe pastaj më ngre në krahët e tij. Jam e lehtë për të, ose të paktën kështu thotë gjithmonë. Ai më çon aty ku uji i mbulon kyçet e këmbëve, pastaj pulpat e këmbëve, dhe më mban aty, në këmbë, këmbët e mia mezi prekin sipërfaqen e ujit.
“Gati?” pyet ai.
—Gati.
Dhe pastaj mbërrin vala e parë. E vogël, e butë, duke më përkëdhelur këmbët me shkumën e saj të ftohtë. Babi më mban fort, por ndihem sikur po qëndroj vetëm, sikur këmbët e mia kujtojnë diçka që e kanë humbur shumë kohë më parë.
—Po ecën, zemër,—pëshpërit ai në veshin tim.—Valët po të mbajnë.
Dhe është e vërtetë. Me çdo valë që vjen e shkon, ndihem sikur po ec përpara, po lëviz, po ec. Nuk ka rëndësi nëse janë krahët e babait që më mbajnë, apo nëse këmbët e mia nuk po përgjigjen si më parë. Në këtë moment, me oqeanin që vallëzon rreth kyçeve të këmbëve të mia dhe diellin që më ngroh fytyrën, unë po ec.
—Babi,—them, duke mbështetur kokën mbi shpatullën e tij,—faleminderit që më mban.
—Gjithmonë, dashuria ime. Çdo ditë. Për sa kohë që mund të qëndroj, ti do të ecësh.—Zëri i tij thyhet pak, por bëj sikur nuk e vë re.—Valët nuk lodhen kurrë, dhe as unë.
Qëndrojmë atje derisa të lindë dielli dhe plazhi të fillojë të mbushet me njerëz. Vetëm atëherë kthehemi prapa dhe babi më ul përsëri në karrige. Këmbët e mia janë plot me rërë, flokët e mia mbajnë erë kripe dhe zemra ime është plot.
“Nesër përsëri?” pyes unë, edhe pse e di përgjigjen.
“Nesër përsëri,” konfirmon ai, duke më puthur në ballë. “Dhe pasnesër, dhe çdo ditë pas kësaj.”
Sepse për babin, të më çojë të shëtis me valët nuk është një sakrificë. Është mënyra e tij për të më thënë se nuk do të jem kurrë e bllokuar, se gjithmonë do të ketë një vend ku mund të jem e lirë, ku mund të lëviz, ku mund të fluturoj.
Dhe ndërsa ecim për në shtëpi, me diellin mbi shpinë dhe zhurmën e detit ende në veshët e mi, e di që jam vajza më me fat në botë. Sepse kam një baba që më mësoi se të ecësh nuk është thjesht të lëvizësh këmbët.
Ecja është të ndihesh sikur po ecën përpara, se jeta po të mban, se nuk je kurrë e qetë.
Dhe unë, falë tij dhe valëve, eci çdo ditë!🙏🙏🙏
#PërkthimingaSpanjishtja .d.v.
Burimi/Facebook
Leave a Reply