Një ditë e pyeta një gjyshe:– Gjyshe, cili është gjëja më e vështirë për t’u bërë në kuzhinë?

Prisja të më thoshte: gjellë me mish, një ëmbëlsirë e ndërlikuar, ndonjë pjatë tradicionale… 😋
Por ajo m’u përgjigj butë, me një buzëqeshje të lehtë:
– Më e vështira, bija ime… është një filxhan i thjeshtë kafeje.
Sepse duhet ta përgatisësh në një zjarr shumë të butë.
Nëse rrit zjarrin, kafja vlon dhe derdhet.
Nëse ia largon sytë, qoftë edhe për një çast,
ajo fryhet, ngjitet shpejt… dhe përfundon duke u derdhur kudo, duke ndotur gjithë kuzhinën!
Fëmijët tanë janë po ashtu… janë filxhanët tanë të vegjël me kafe.
Dhe zjarri, është mënyra jonë si i rrisim.
Sa kohë që i edukon, i udhëzon, i do…
mos e ngrit zjarrin.
Shmang britmat, dënimet që lëndojnë, gjestet që djegin.
Dhe kurrë mos ia largo sytë.
Mos mendo se heshtja, largësia apo ftohtësia do t’i bëjnë më të fortë.
Jo…
Mund të ndëshkosh, por me butësi.
Mund të jesh i/e zhgënjyer, por pa e këputur lidhjen me ta.
Thuaji:
– Të dua… por nuk më pëlqeu ajo që bëre.
– Jam krenar për ty… por ai gjest më turpëroi.
– Ti flet bukur… por ajo fjalë ishte e tepërt.
– Të pranoj me gjithë zemër… por jo atë ton që përdore.
Mos e rrit fëmijën tënd me zjarr të fortë – mund të derdhet.
Dhe mos ia kthe sytë – mund të të ikë e të përmbysë gjithçka.
Zoti i bekoftë të gjithë fëmijët tanë,
thesaret tona të vegjël,
filxhanët tanë të çmuar me kafe

Burimi/Facebook/Grua.