Emri i tij ishte Khalil Gibran.

vitin 1895, një djalë 12-vjeçar zbarkoi në Boston, me këpucë të shkatërruara dhe vetëm pak fjalë anglisht në buzë.
Ai vinte nga malet e Libanit, i shoqëruar nga nëna, dy motrat dhe gjysmëvëllai i tij, duke ndjekur një ëndërr — jo ndonjë siguri.
Ishte i varfër, i mbuluar nga zia dhe krejtësisht i huaj në këtë botë të re.
Në shkollë, e tallnin për theksin që kishte. E quanin “i ngathët”, madje edhe “i pistë”, për shkak të ngjyrës së lëkurës.
Por mësuesit panë diçka tjetër tek ai:
nuk ishte i zhurmshëm, por i vëmendshëm.
Nuk fliste mirë, por vizatonte me shpirt.
Jetën nuk e shihte me sytë e fëmijëve të tjerë — por me një pjekuri që të dridhte zemrën.
Ai mësoi anglisht.
Dhe me atë gjuhë, ndërtoi një zë që bota nuk do ta harrojë kurrë.
Emri i tij ishte Khalil Gibran.
Humbi gjysmëvëllain. Pastaj motrën. Më pas nënën.
Të gjitha këto brenda pak vitesh.
Motra e tij e vogël punonte në një dyqan rrobash që ai të mund të vazhdonte shkollën.
Ky sakrificë e preku thellë dhe e përndoqi gjithë jetën.
Më vonë do të shkruante:
“Fjala më e bukur që ka shqiptuar ndonjëherë njerëzimi është: Nëna.”
Kur fliste për dashurinë, nuk e bënte nga fantazia — por nga dhimbja, mirënjohja dhe mençuria e fituar me zemër të vrarë.
Në vitin 1923, ai botoi veprën Profeti, një përmbledhje ese-poezish mbi dashurinë, lirinë, gëzimin dhe vuajtjen.
Libri u bë një fenomen botëror, i përkthyer në mbi 100 gjuhë, i lexuar në dasma dhe ceremoni mortore, i admiruar nga artistë, udhëheqës shtetërorë dhe miliona shpirtra të ndjeshëm.
Nga Elvis Presley tek John Lennon, nga JFK tek mijëra të panjohur — të gjithë gjetën ngushëllim në fjalët e tij.
Ai nuk ngriti kurrë zërin.
Ai shkroi.
Dhe na la këtë:
“Nga vuajtjet lindin shpirtrat më të fortë; karakteret më të fuqishme janë ata që mbajnë plagët më të thella.”
Sot, më shumë se një shekull më vonë, fjalët e tij vazhdojnë të prekin zemrat.
Jo keq për një fëmijë që dikur e kishin quajtur “i padëshiruar.”

Burimi/Facebook/Grua.