Kur jeton për shumë vite pranë të njëjtës person, kupton se dashuria nuk është një vijë e drejtë.

Është një kthesë e vazhdueshme, me ngjitje, zbritje, e herë pas here edhe kthime mbrapa.
Por, nëse ecni së bashku me respekt, me durim dhe me dëshirën për ta zgjedhur njëri-tjetrin sërish, rruga bëhet e bukur — edhe në segmentet më të vështira.

Mos u shqetësoni nëse nuk ndjeni “flutura në bark” gjatë gjithë kohës.
Ajo ndjesi e fillimit është vetëm një shkëndijë.
Zjarri i vërtetë ushqehet nga gjëra të tjera: nga vendime, nga kujdesi, nga gjeste të vogla që përsëriten çdo ditë.

Mësoni të falni pa lënduar, të bisedoni pa u shkatërruar, të mos bini dakord pa u ndarë.
Ndryshimi nuk është armiku.
Rreziku i vërtetë është heshtja pa dialog, krenaria pa kufi, dhe indiferenca.

Mos kini frikë nga koha.
Mos kini frikë të plakeni së bashku.
Edhe ne kemi pasur frikë: frikë se mos mërzitemi, se mos humbasim njëri-tjetrin, se mos nuk njihemi më.
Por nëse e kultivoni lidhjen, nëse vazhdoni të kërkoni njëri-tjetrin edhe pasi jeni njohur deri në thellësi, dashuria nuk vjetrohet — ajo shndërrohet.

Do të ketë ditë të vështira.
Ditë kur njëri do të jetë i lodhur, dhe tjetri po ashtu.
Ditë pa biseda, madje edhe ditë kur nuk do të mund ta duroni njëri-tjetrin.
Nuk është fundi i botës.
Dashuria nuk matet me përsosmërinë e përditshme, por me vendimin për të qëndruar — edhe kur asgjë nuk shkëlqen.

Dhe nëse një ditë ndjeni se po krijohet distancë mes jush, mos prisni që tjetri të hedhë hapin i pari.
Përqafojeni.
Shikojeni si ditën e parë.
Kujtoni pse e zgjodhët njëri-tjetrin.
Dhe atëherë — filloni nga e para, aq herë sa të duhet.

Nuk është magji.
Është vullnet.
Është butësi.
Është kujtim i përbashkët.
Dhe me kalimin e viteve… kjo vlen më shumë se ari.

— Zaki Benameur

Burimi/Facebook/Grua