Erotika e trupit është një gjuhë më vete — një komunikim i heshtur që ndodh përmes syve, duarve, lëkurës, erës, frymës.
Trupi është i ndjeshëm ndaj bukurisë, ndaj estetikës, ndaj ndjesisë që shkakton prekje, ritëm, kontakt.
Një shikim i zjarrtë, një dorë që zvarritet lehtë mbi kurriz, një buzë që afrohet në qafë — janë momente ku trupi reagon si instinkt, si nxitje, si etje.
Dhe ka raste kur këto ndjesi janë të mjaftueshme për të ndezur zjarrin e dëshirës, për të krijuar një iluzion afërsie, për të dhënë idenë e një lidhjeje që duket e thellë…
Por është vetëm në sipërfaqe.
Erotika është art.
Por si çdo art, ajo mund të jetë e bukur dhe e zbrazët njëkohësisht.
Mund të ndezë trupin, por nuk do të ngrohë shpirtin — nëse shpirti i tjetrit nuk është aty.
Sepse ka një moment, kur pas ngazëllimit të parë, pas zhurmës së afshit, pas përfundimit të puthjeve dhe shtrëngimeve, mbetet vetëm heshtja. Dhe ajo heshtje ose të qetëson, ose të shpërbën.
Nëse trupi yt nuk është shkrirë me një shpirt që e njeh, do të ndjesh boshësi. Do të ndjesh një lloj trishtimi të heshtur, një vetmi që ngul kthetrat në gjoks.
Mund të kesh pasur kënaqësi fizike, por do të ndjesh mungesë shpirtërore.
Energjia e shpirtit është tjetër gjë.
Shpirti nuk e njeh lëkurën si kufi.
Ai futet përmes syve, fjalëve, ndjeshmërisë, pranisë.
Shpirti e ndien dikë përpara se ta prekë, e do përpara se ta puthë, e përqafon përtej trupit.
Ai krijon lidhje që janë të padukshme, por reale.
Ka raste kur ndodh një bashkërendim i pazakontë:
Dy njerëz ndihen pranë edhe kur janë larg, ndihen të prekur edhe pa prekur, ndihen të zhveshur edhe pa u zhveshur.
Sepse janë shpirtrat që kanë hyrë në rezonancë, jo vetëm trupat.
Ka një lloj erotike më e thellë, më e rrallë, që nuk ngrihet mbi trupin, por e tejkalon atë — erotika shpirtërore.
Ajo ndodh kur ndihesh i dëshiruar jo vetëm për lëkurën tënde, por për mendjen, për ndjenjën, për thellësinë e asaj që je.
Kur të dëshiron jo thjesht si trup, por si njeri i plotë.
Kur të njeh edhe në dritë, edhe në errësirë.
Në të tilla raste, një prekje e vogël ka peshën e një përqafimi të tërë, një përshëndetje të elektrizon si një natë dashurie, një përqafim i thjeshtë mund të jetë më intim se një akt seksual.
Trupi është i ngopshëm. Ka kufi.
Por shpirti nuk ngopet me pak. Ai ka uri për të ndier thellë, për të komunikuar, për të rezonuar me dikë tjetër.
Mund të mashtrosh trupin me ndjesi kalimtare, por zemra e njeh energjinë që e ka prekur vërtet, shpirtin që e ka dashur pa kushte.
Ajo nuk e harron, nuk e ngatërron, nuk e zëvendëson.
Kështu, mund të shkosh me këdo, por nuk mund të jesh me këdo.
Mund të flesh me një trup, por të ndjesh mungesën e një shpirti.
Mund të jesh i përqafuar, por të ndihesh vetëm.
Sepse të jesh me dikë nuk është një pozicion fizik, është një lidhje shpirtërore.
Dhe kjo është arsyeja pse, në fund të fundit, ne nuk mund të mashtrojmë zemrën.
Ajo e njeh të vërtetën, edhe kur trupi luan lojën e vet.
Burimi/Facebook
Leave a Reply