Jo nga ftohtësia. As nga krenaria.
Por sepse pas kaq shumë stuhish, ajo ka kuptuar një gjë: qetësia e saj është e shenjtë.
Ajo është humbur, ndonjëherë. Për të pëlqyer. Për të ndrequr. Për të shpresuar.
Dhe pastaj një ditë… vendosi të kthehej te e vetmja person që e kishte neglizhuar për shumë kohë: vetja e saj.
Kur ajo largohet, nuk është nga indiferenca.
Është nga dashuria. Për ekuilibrin e saj. Për dritën e saj të brendshme. Për ato copa të saj që po i ngjit, ngadalë.
𝗔𝗷𝗼 𝗻𝘂𝗸 𝗽𝗼 𝗶𝗸ë𝗻. 𝗔𝗷𝗼 𝗽𝗼 𝘇𝗴𝗷𝗲𝗱𝗵.
𝗔𝗷𝗼 𝗻𝘂𝗸 𝘂𝗿𝗿𝗲𝗻. 𝗔𝗷𝗼 𝗺𝗯𝗿𝗼𝗻.
𝗔𝗷𝗼 𝗻𝘂𝗸 𝗯ë𝗿𝘁𝗲𝘁 𝗺ë. 𝗔𝗷𝗼 𝗿𝘂𝗵𝗲𝘁.
Ky heshtje që ajo mban nuk është boshllëk.
Është një hapësirë e shenjtë ku ajo merr frymë, mendon, shërohet.
Aty ku bota ia rrëmbente forcën, ajo po ndërton një shenjtërore.
Një vend ku mund të jetë e plotë, më në fund.
𝑻ë 𝒛𝒈𝒋𝒆𝒅𝒉ë𝒔𝒉 𝒗𝒆𝒕𝒆𝒏 𝒏𝒖𝒌 ë𝒔𝒉𝒕ë 𝒆𝒈𝒐𝒊𝒛ë𝒎. Ë𝒔𝒉𝒕ë 𝒋𝒆𝒕𝒊𝒌𝒆.
Prandaj nëse e sheh më të tërhequr, më të heshtur…
Respektoje këtë heshtje.
Ajo thotë gjithçka që ajo nuk ka më forcë ta përsërisë.
“Qetësia ime nuk është për t’u negociuar. Nuk do ta sakrifikoj kurrë më.”
.𝙋ë𝙧 𝙩ë 𝙜𝙟𝙞𝙩𝙝𝙖 𝙜𝙧𝙖𝙩ë 𝙦ë 𝙥𝙤 𝙢ë𝙨𝙤𝙟𝙣ë 𝙩ë 𝙫𝙚𝙣𝙙𝙤𝙨𝙞𝙣 𝙠𝙪𝙛𝙞𝙟, 𝙩ë 𝙧𝙞𝙣𝙙ë𝙧𝙩𝙤𝙝𝙚𝙣, 𝙩ë 𝙙𝙪𝙖𝙣 𝙫𝙚𝙩𝙚𝙣 𝙥𝙖 𝙠ë𝙧𝙠𝙪𝙖𝙧 𝙛𝙖𝙡𝙟𝙚:𝙟𝙪 𝙟𝙚𝙣𝙞 𝙩ë 𝙛𝙪𝙦𝙞𝙨𝙝𝙢𝙚.
𝙅𝙪 𝙟𝙚𝙣𝙞 𝙩ë 𝙙𝙚𝙣𝙟𝙖. 𝙅𝙪 𝙢𝙚𝙧𝙞𝙩𝙤𝙣𝙞 𝙧𝙚𝙨𝙥𝙚𝙠𝙩.
Burimi/Facebook/Grua
Leave a Reply