Një vajzë, gjithmonë merrte të njëjtin autobus për të shkuar në punë. Çdo mëngjes, në të njëjtën kohë, në të njëjtin vend, me të njëjtën shprehje të fytyrës, pak e lodhur, pak e humbur në mendime. Emri i saj ishte Elisa. Nuk ishte e pakënaqur, por as e lumtur. Ishte… bosh.
Një ditë, duke hipur në autobus, gjeti diçka në sedile, një shënim të vogël, të palosur me kujdes.
Aty shkruhej:
“Nëse sot ndihesh e padukshme, dije se je e dukshme. Je e rëndësishme, edhe nëse askush nuk ta thotë.”
Pa firmë. Pa emër. Asnjë të dhënë.
Elisa buzëqeshi. Ishte një buzëqeshje e vogël, e turpshme… por e vërtetë. E mbajti në portofol.
Të nesërmen, një shënim tjetër.
“Ke kaluar kohë më të këqija. Mos e harro këtë.”
Ajo filloi të kërkonte. Çdo ditë, i njëjti autobus, i njëjti vend. Një shënim i ri, një frazë e re, një përkëdhelje e re për shpirtin.
U bë një ritual. Edhe kur binte shi. Edhe kur ishte e lodhur. Edhe kur nuk kishte askënd, me të cilin mund të fliste, ato shënime i flisnin ende.
Ajo e quante “zëri i butë”. Nuk e dinte kush ishte, por po i ndryshonte jetën.
Një mëngjes, vendi ishte i zënë. Elisa u ul më prapa, pak e trishtuar.
Kur po bëhej gati të zbriste, djali nga vendi “numri 17” u ngrit, iu afrua dhe i dha një shënim.
“Është mirë të dish që dikush e dëgjon heshtjen. Kjo është për ty.”
Ajo e hapi.
“Ndonjëherë, vetëm disa fjalë janë të mjaftueshme për t’i kujtuar dikujt se është i dashur. Dhe ti je. Faleminderit që e lexove.”
Ata nuk i thanë asgjë njëri-tjetrit. Vetëm buzëqeshje. Dy të huaj, të bashkuar nga një mirësi e padukshme.
Që nga ajo ditë, edhe Elisa filloi të shkruante. Ajo linte shënime në autobusë të tjerë, në biblioteka, në kafene, midis faqeve të librave.
Dhe kështu, ai zinxhir i heshtur fjalësh të ëmbla vazhdoi të udhëtonte. Duke ndryshuar ditët. Duke drejtuar zemrat.
Sepse mirësia nuk bën zhurmë, por mund të arrijë kudo…
Burimi/Facebook/Mësimi/Fatmir Shqarri
Leave a Reply