A të ka ndodhur ndonjëherë të shërohesh — duke menduar se po ecje përpara — dhe papritmas, pa paralajmërim, gjithçka të hapet përsëri?

Ndoshta ishte një këngë. Një kujtim. Një vend që dikur mbante dashuri, por tani sjell vetëm heshtje.

Dhe kështu, qan. Jo sepse ke rënë përsëri nga fillimi, por sepse zemra jote po përpunon ende atë që dikur e kishte thyer.

Shërimi nuk është linear. Është i ndërlikuar. Është me shtresa. Disa ditë vrapon. Disa ditë ecën. Dhe disa ditë… përpin.

Por sa kohë që ecën përpara — edhe ngadalë — ecën përpara gjithsesi.

Mos jeto ashpër me veten kur dhimbja rikthehet. Mos e këmbejë lotin me dështim. Shërimi nuk ndodh njëherësh. Ai vjen në valë. Në momente. Në frymëmarrje që të kujtojnë se je akoma këtu.

Prandaj lejo që lotët të vijnë. Lejo që kujtimet të ngrihen sërish. Lejo që dhimbja të flasë.

Sepse edhe nëse ndihesh sikur po tërhiqesh prapa…
nuk po fillon nga e para.
Thjesht po tregon që je ende njeri. Ende ndjen. Ende rritesh.

Dhe kjo vetëm tregon që po ecën më mirë nga sa mendon.

Burimi/Facebook/Jo vetem Mama