Ishte e vogël, e palosur me kujdes, me emrin e saj shkruar nga një kalligrafi që nuk e shihte prej vitesh. Kalligrafia e Andrea-s.
Ai kishte qenë gjithçka. Mik, dashuri, strehë. I vetmi që dinte ta dëgjonte edhe kur ajo heshtte. U njihën në gjimnaz, mes tryezave me shkrime dhe ëndrrave të mëdha. Betuan që do të qëndronin përjetë bashkë, edhe kur bota do të përpiqej t’i ndante. Por një ditë, Andrea u largua. Pa një “pse”, pa faj. Vetëm një vendim i papritur, sikur qëndrimi kishte ardhur i rëndë.
Marta e priti për muaj me radhë. Çdo mbrëmje kalonte pranë stolës ku ulej ishin për të biseduar, me shpresën që ai të ishte kthyer. Por stola mbeti bosh. Për vite. Dhe jeta, si gjithmonë, vazhdoi. Një tjetër dashuri, një martesë, një fëmijë. Por kurrë më e njëjta dritë në sytë e saj.
Bileta kishte qëndruar atje për një kohë të panjohur. Ajo e hapi me duar që i dridheshin. Brenda kishte pak rreshta. Fjalë të shkruara me ngutësinë e atyre që dinë se nuk kanë kohë.
“Të kam dashur tepër për të qëndruar. Kisha frikë të të shkatërroja, të shuaja atë dritë që vetëm ti e kesh. Nuk isha i guximshëm, Marta. Por asnjëherë nuk ndalova së të parë nga larg. Nëse do të lexosh këtë biletë, do të dish se, kudo që të jem, gjithmonë do të ketë një pjesë të imja ulur pranë teje në atë stolë.”
Marta qau. Jo nga zemërimi, jo nga trishtimi. Qau për gjithçka që kishin humbur, dhe për gjithçka që, në thelb, kishin shpëtuar. Sepse ka dashuri që nuk shterrojnë. Qëndrojnë pezull, si këngë që nuk mbarojnë kurrë.
Të nesërmen, shkoi te stola. U ul vetë. Dhe për herë të parë pas shumë kohe, buzëqeshi. Jo sepse ishte harruar. Por sepse së fundmi kishte kuptuar.
Ka njerëz që kalojnë për të mbetur. Edhe kur largohen.
Burimi/Facebook/Jo vetem Mama
Leave a Reply