Do të doja që më shumë njerëz ta kuptonin se pikëllimi nuk është vetëm trishtim dhe lot.
Pikëllimi është zemërim. Është të ndihesh bosh, i mërzitshëm, i thyer nga brenda.
Është një luhatje emocionesh që ndryshojnë nga një moment në tjetrin.
Secili e përjeton në mënyrën e vet, pa rregulla.
Ti përballesh me të si të mundesh, një ditë në të njëjtën kohë.
Qan për atë që ka qenë… por edhe për gjithçka që nuk do të jetë kurrë.
Ndërkohë, brenda, mendja dhe trupi shkërmoqen.
Pikëllimi është dashuri që nuk di më ku të shkojë.
Është t’i thuash vetes “do të kalojë”, edhe nëse nuk e beson.
Është të çohesh nga shtrati vetëm për të mbijetuar.
Është ta mbyllësh veten nga bota.
Është ta mbushësh veten me gjëra dhe njerëz,
vetëm për të shmangur të menduarit.
Pikëllimi është i shëmtuar, i ashpër, i pamëshirshëm.
Dhe nëse nuk mund ta kuptosh pse dikush vuan kaq shumë, kaq gjatë, kaq thellë…
konsideroje veten me fat.
Do të thotë që nuk të është dashur kurrë ta kuptosh vërtet. 🤍
Nuk ke pasur kurrë nevojë ta kuptosh.
Burimi/Facebook/te kam shume xhan
Leave a Reply