Një nga vendimet më të vështira që një prind mund të marrë… është të zgjedhë të largohet nga dikush që e ka dashur thellësisht – jo sepse dashuria ka marrë fund, por sepse mjedisi nuk është më i shëndetshëm.
Ndonjëherë nuk ka të bëjë vetëm me dhimbjen që lind nga një marrëdhënie mes dy njerëzve… por me mbrojtjen e fëmijës nga kaosi, konfuzioni dhe paqëndrueshmëria emocionale. Përpiqesh ta rregullosh. Qëndron për hir të fëmijëve. Shpreson që gjërat do të ndryshojnë. Fal në heshtje për hir të qetësisë. Por me kalimin e kohës kupton se dashuria – dashuria e vërtetë – nuk duhet të të kushtojë kurrë shëndetin mendor apo ndjesinë e sigurisë që ka fëmija yt.
I thua vetes që po qëndron për të mbajtur familjen të bashkuar, por thellë brenda teje po copëtohesh ngadalë. E gjen veten duke u zvogëluar, duke duruar pasigurinë dhe neglizhencën – ndërkohë që fëmija yt sheh dhe mëson se si “duhet” të duket dashuria. Dhe megjithatë, ti e do. Megjithatë, lutesh. Por të jesh prind është më shumë sesa të jetosh nën të njëjtën çati… ka të bëjë me shembullin që jep. Ka të bëjë me t’i treguar fëmijës tënd se dashuria nuk duhet të lëndojë, dhe se paqja nuk është një luks – është një domosdoshmëri.
Të largohesh nuk do të thotë që ke dështuar si prind. Do të thotë që ke zgjedhur forcën në vend të vuajtjes. Do të thotë që ke kuptuar më në fund se fëmijët e tu meritojnë një version të shëndetshëm dhe të plotë të teje – jo një version të thyer që përpiqet të mbijetojë në një situatë toksike.
Ti largohesh jo sepse ke pushuar së dashuruari tjetrin, por sepse ke nisur të duash veten dhe fëmijët e tu mjaftueshëm për të thyer ciklin. Dhe kjo? Kjo është fuqia e vërtetë.
Nuk është e lehtë. Ka lot, dyshime, net të pagjumta…
Burimi/Facebook/Grua.
Leave a Reply