( Poemë – dashurore)
Lart në qiell, “flatrat” e saj
Mos e urre e, mos e shaj
Ajo, ka fuqi hyjnore
Dallgët e zëmrës- dashurore
Dallgë pas dallge, bëhën “termete”!
Dashuri e saj, të bën përvete
Si mund të rritët- dashuria ?!
Një mrekulli, nga Perëndia
Kur, ti s’je, n’ato ëndrra
Të pushton, e ta mban zëmra
Ajo, s’blihët, as nuk shitët
Kur “t’pushton” ,ajo nuk shqitët
Ka fuqinë e Titanëve
Është oksigjeni, i t’gjithë damàrëve
Kur, t’pushton, zjarr i saj
Atë “përvëlim” ,n’zemër mbaj
As shitët, as blihet
Pa sharmin e saj, a mund të rrihet ?!
Dashuria është, përbashkim
S’mund t’venitët, gjer n’amshim !
Ajo është: filozofia e jetës
Mà e guximëshmja dhe e besës
Ajo vjen, kur t’i s’e pret
Trak e trak, n’zemër troket
Ajo është, më ëngjëllore
Vjen me hove, dashurore
Kanë qënë: mbretër, sulltanë e faraon
Përmbi ta, dashuria sundon
Bien përmbys e n’gjunjë lutën !
Brënda saj, ata të futën
Dashuria është xheloze
Sa e sertë dhe kapriçoze !
Aty, ajo, ka madhështinë!
Po ta shfaq ,mjaltuar- dashurinë
Asaj i hapën, t’gjtha “portat” e qiellit
Prej qiellit, s’erdhe duarbosh
Prej Zotit, more dritë
Si na i prure, t’gjitha dashuritë
T’dashurojmë, ne të ritë
Pse jo, dhe pleqëritë
Prej Kopështit të Edenit, mos u kthe duarbosh!
Ta ndritkan rrugën, të dashurosh !
Mos u “çmënd”, njerëzia ?!
Më e shënjta – dashuria
Ajo, “pushton” globe e kontinente !
Sa magjke, të bëka përvete !!
Thash, se s’do ia dilja dot !
Për ketë, u luta, në Zot !
Kështu thonë, shumë të dashuruar
Mos nguroni, more të uruar !
Me, 09 prill, 2024.
Burimi/Facebook
Leave a Reply