Një tregim për trimërinë, besën dhe shpirtin e pamposhtur të malësorit
Në kohët e lashta, kur malet preknin retë dhe shqiponjat ndërtonin foletë në shkëmbinjtë më të lartë, jetonte një popull i fortë, që e kishte rritur jetën mes stuhive, borës dhe këngëve të trimërisë.
Ata quheshin Kreshnikët e Maleve.
Nuk ishin njerëz të zakonshëm. Ishin bij të shkëmbinjve, të rritur me bukën e misrit, ujin e burimeve dhe frymën e lirisë. Që të vegjël mësonin të kalonin përrenjtë, të ngjiteshin në kreshta dhe të njihnin çdo shteg, çdo gur e çdo pemë të pyllit. Por mbi të gjitha, mësonin një fjalë që për ta vlente më shumë se jeta: besën.
Në një nga ato male jetonte Kreshniku Sadri, një djalosh me shtat të lartë, sy të mprehtë dhe zemër të butë. Kishte trashëguar nga gjyshi një shpatë të vjetër, mbi dorezën e së cilës ishte gdhendur një shqiponjë dykrenare.
Gjyshi i kishte thënë dikur:
— Sadri, mos harro! Shpata nuk e bën trim njeriun. Trimi njihet nga ajo që mbron, jo nga ajo që shkatërron. Mos e ngri kurrë dorën për padrejtësi, por mos e ul kokën përballë saj.
Një dimër, kur bora kishte mbuluar çdo shteg dhe era ulërinte nëpër gryka, një ushtri e huaj u afrua drejt fshatrave malore. Ata kërkonin të nënshtronin banorët dhe t’u merrnin tokat, kullotat e burimet.
Fshati u mbush me frikë. Burrat u mblodhën në kuvend, gratë përqafuan fëmijët, ndërsa pleqtë kujtuan kohët kur të parët e tyre kishin mbrojtur ato troje.
Sadriu u ngrit në këmbë.
— Nuk do ta lëmë malin pa zë dhe shtëpitë pa zot! Këtu kanë jetuar etërit tanë, këtu do të rriten fëmijët tanë. Nuk kërkojmë luftë, por as nuk do të pranojmë robërinë.Atë natë, kreshnikët u mblodhën në sheshin e fshatit. Në dritën e zjarreve, u betuan se do të qëndronin bashkë. Mes tyre kishte burra të moshuar, djem të rinj dhe barinj që njihnin çdo kthesë të malit.
Në agim, kur rrezet e para prekën majat e bardha, u dëgjua një zë nga maja e shkëmbit:
— Kreshnikë, mali na thërret!
Dhe ata u nisën.
Nuk ishte një betejë për lavdi, as për pasuri. Ishte një qëndresë për të mbrojtur jetën, familjet dhe lirinë. Ata u përballën me rrezikun, por nuk e humbën njerëzinë. Kur armiku u tërhoq, Sadriu urdhëroi që të plagosurit të merrnin ndihmë, pa dallim se nga cila anë kishin luftuar.
Një nga luftëtarët e tij e pyeti:
Pse të kujdesemi për ata që erdhën të na pushtonin?
Kreshniku Sadri iu përgjigj:
— Sepse trimëria nuk matet vetëm me guximin për të luftuar, por edhe me fisnikërinë, ne dimê të flasim edhe me ata që na kanë bërë keq dhe secili e merr hakun e tij pêr çdo veprim dhe vepër qê bên ndaj njê populli qê lufton pêr liri.
Ditët kaluan dhe pranvera nisi të zgjonte natyrën. Burimet kënduan përsëri, lulet mbuluan livadhet dhe fëmijët dolën të luanin nëpër oborre.
Në majën më të lartë, kreshniku Sadri vendosi shpatën e gjyshit mbi një gur dhe tha:
— Kjo shpatë nuk do të jetë më simbol i luftës, por kujtesë e një populli që nuk e shiti kurrë lirinë.
Që nga ajo ditë, pleqtë nisën t’ua tregonin këtë histori fëmijëve pranë oxhakut. U flisnin për kreshnikët që nuk u trembën nga stuhitë, që nuk e braktisën njëri-tjetrin dhe që e kishin besën më të fortë se çeliku.
Dhe thuhej se, kur era frynte fort nëpër kreshta, në jehonën e saj dëgjohej ende zëri i kreshnikëve:
“Mali nuk është vetëm tokë ku jetojmë, është amaneti që u lëmë brezave. Kush mbron nderin, besën dhe lirinë, nuk vdes kurrë në kujtesën e popullit!”
Mësimi i tregimit: Trimëria pa drejtësi është forcë e verbër. Kreshniku i vërtetë nuk është ai që mposht të tjerët, por ai që mbron të dobëtit, nderon besën dhe nuk tradhton kurrë vendin e vet.
Burimi/Facebook


Leave a Reply