Ka një lloj të veçantë force në përballjen me jetën pikërisht ashtu siç është ajo.
Pa ikje. Pa shtirje. Pa u larguar nga çdo emocion i pakëndshëm sapo ai shfaqet.
Dhimbja bëhet e rrezikshme kur ne refuzojmë ta kuptojmë atë. Por, kur qëndrojmë me të, e shqyrtojmë dhe kalojmë përmes saj me vetëdije, ajo mund të na mësojë diçka për veten.
Kjo nuk do të thotë se vuajtja duhet të glorifikohet.
Do të thotë se sikleti nuk ka gjithmonë nevojë të heshtet menjëherë.
Ndonjëherë trishtimi duhet përjetuar. Ndonjëherë zhgënjimi duhet pranuar. Ndonjëherë mendja ka nevojë për hapësirë që të përpunojë atë që ka ndodhur, në vend që të kërkojë një shpërqendrim tjetër.
Shërimi fillon kur ndalon së pyeturi: “Si ta shmang këtë ndjesi?” dhe fillon të pyesësh: “Çfarë po përpiqet të më mësojë kjo?”
Nuk bëhesh më i fortë duke mos ndjerë kurrë dhimbje.
Bëhesh më i fortë duke mësuar se si të përballesh me dhimbjen pa e lënë atë të bëhet identiteti yt.
Burimi/Facebook


Leave a Reply