Ai humbi familjen, lirinë dhe veprën e jetës së tij

Ai humbi familjen, lirinë dhe veprën e jetës së tij dhe më pas shkroi librin që ka ndihmuar miliona njerëz të gjejnë një arsye për të vazhduar.
Vjenë, 1942.
Dr. Viktor Frankl kishte në duar diçka për të cilën mijëra familje hebreje ishin të dëshpëruara: një vizë për në Amerikë.
Ishte 37 vjeç, një psikiatër i respektuar, me një teori të re për mendjen njerëzore. Ajo ishte vepra e jetës së tij, e hedhur në një dorëshkrim.
Por prindërit e tij ishin të moshuar dhe viza ishte vetëm për të.
Nëse largohej, ata do të përballeshin vetëm me atë që po vinte.
Ai e la vizën të skadonte.
Në shtator të atij viti, familja Frankl u deportua në Theresienstadt: Viktori, gruaja e tij e re, Tilly, nëna dhe babai i tij.
Babai i tij vdiq atje.
Dy vjet më vonë, Viktori u hip në një tren për në Auschwitz.
Ai e kishte qepur dorëshkrimin në astarin e palltos së tij. Në Auschwitz, të burgosurve iu urdhërua të dorëzonin gjithçka, përfshirë rrobat, sendet personale dhe emrat.
Palltoja iu mor. Dorëshkrimi kishte humbur.
Që nga ai moment, ai ishte i burgosuri me numrin 119104.
U transferua në kampet përreth Dachaut, ku u përball me punë të detyruar, të ftohtë të acartë dhe uri.
Dhe atje, Frankl, psikiatri, vazhdonte të vëzhgonte.
Ai vuri re se të burgosurit që mbijetonin nuk ishin gjithmonë më të fortët. Përsëri e përsëri, ata që rezistonin kishin diçka që i priste: një njeri, një detyrë, një arsye.
Ai pa se kur një njeri humbte “pse-në” e tij, shpesh nuk zgjaste gjatë.
Një ditë, dy të burgosur i thanë se nuk kishin më asgjë për të pritur nga jeta.
Frankl nuk debatoi me ta. Ai i pyeti se çfarë priste ende jeta prej tyre.
Njëri kishte një fëmijë që e priste në një vend tjetër. Tjetri ishte shkencëtar dhe kishte një seri librash ende të papërfunduar. Atyre iu kujtua se dikush dhe diçka ende kishte nevojë për ta dhe se askush tjetër nuk mund t’i zëvendësonte.
Frankl bëri të njëjtën gjë me veten.
Kur shpërtheu tifoja dhe ethet e përfshinë, ai kapi copa letre dhe nisi ta rishkruante dorëshkrimin e humbur, me shënime të vogla, në një lloj stenografie.
Rojet ia kishin marrë faqet, por jo idetë.
27 prill 1945. Trupat amerikane çliruan kampin e tij.
Viktor Frankl mbijetoi. Pastaj erdhën lajmet, një humbje pas tjetrës.
Nëna e tij ishte vrarë në Auschwitz, ashtu si edhe vëllai i tij.
Tilly, gruaja e tij, kishte vdekur në Bergen-Belsen.
Ai kishte qëndruar pas për të mbrojtur familjen e tij dhe pothuajse të gjithë ata kishin humbur jetën.
Mund të kishte heshtur. Në vend të kësaj, nisi të fliste.
Për rreth nëntë ditë, ai diktoi një libër të shkurtër për atë që kishte parë në kampe dhe për atë që përvoja i kishte mësuar mbi arsyen pse njerëzit vazhdojnë të qëndrojnë në këmbë.
Madje, në fillim, nuk donte as emrin e tij në kopertinë.
Libri u shit ngadalë. Pastaj arriti te lexuesit anglishtfolës.
E quajtën “Njeriu në kërkim të kuptimit” (Man’s Search for Meaning).
Mesazhi i tij ishte i thjeshtë: nuk mund të zgjedhim gjithmonë atë që na ndodh, por mund të zgjedhim gjithmonë mënyrën se si përballemi me të.
Frankl citonte shpesh Nietzsche-n: “Ai që ka një pse për të jetuar, mund të përballojë pothuajse çdo si.”
Ai nuk i citonte vetëm këto fjalë. Ai i kishte vënë në provë në vendin më të tmerrshëm në tokë.
Sot, libri ka shitur më shumë se 16 milionë kopje. Në një sondazh kombëtar, lexuesit amerikanë e renditën ndër dhjetë librat më me ndikim në vend.
Mjekë, ushtarë, prindër të pikëlluar dhe njerëz të shtrirë në shtretërit e spitaleve e kanë lexuar dhe kanë gjetur një arsye për të vazhduar.
Dhe Viktor Frankl vazhdoi ta jetonte vetë mesazhin e tij.
Ai rindërtoi dorëshkrimin e humbur dhe e botoi. U martua përsëri. Dha mësim për dekada. Filloi të merrej me alpinizëm dhe, në fund të të gjashtëdhjetave, mori edhe licencën e pilotit.
Vdiq në vitin 1997, në moshën 92-vjeçare.
Ata ia morën emrin dhe i dhanë një numër.
Ai i dha botës diçka që askush nuk mund t’ia marrë:
“Kur nuk jemi më në gjendje ta ndryshojmë një situatë, sfidohemi të ndryshojmë veten.”

Burimi/Facebook/XLPRESS.tv