Mimoza Ahmeti nuk hyri në memorien publike nga një reality show. Ajo ishte dikush shumë kohë përpara se kamerat e “Ferma VIP” ta vendosnin në një fermë televizive për konsum masiv. Ishte poete, shkrimtare, profesore, zë i veçantë i mendimit shqiptar dhe figurë që nuk mund të matet me votime, klipe, montazhe apo interesa produksioni. Prandaj ajo që po ndodh me emrin e saj nuk është thjesht një debat për një spektakël. Është një tjetër dëshmi se si televizioni shqiptar di t’i përdorë figurat publike për audiencë, por nuk di t’i trajtojë me dinjitet deri në fund.
Sipas reagimeve të familjarëve dhe mbështetësve të saj, ekziston shqetësimi se produksioni nuk po e trajton drejt Mimoza Ahmetin në këtë fazë të garës, pavarësisht mbështetjes së madhe publike që ajo ka marrë. Nëse kjo është e vërtetë, atëherë kemi të bëjmë jo vetëm me padrejtësi ndaj një konkurrenteje, por me një tallje të hapur ndaj publikut që voton, ndjek, mbështet dhe beson se zëri i tij ka peshë. Problemi është më i thellë se një emër. Problemi është kultura televizive që e sheh njeriun si material për klikime, lot, konflikt, tension dhe shikueshmëri. Sot përdoret një poete, nesër një aktor, pasnesër një njeri i zakonshëm me histori personale. Në fund, gjithçka kthehet në mall televiziv.
Kjo është arsyeja pse prej kohësh duhet thënë qartë: këto formate nuk kanë pothuajse asgjë për t’i dhënë shoqërisë. Nuk prodhojnë dije. Nuk nxisin qytetari. Nuk edukojnë publikun. Nuk hapin debat të shëndetshëm. Përkundrazi, ushqejnë spektaklin e përplasjes, poshtërimit, manipulimit emocional dhe përdorimit të figurave publike si karrem për audiencë. Rasti i Mimoza Ahmetit është shembulli më i qartë. Një grua me karrierë, me mendim, me kontribut kulturor dhe me një emër të ndërtuar në vite, futet në një format ku fillimisht përdoret për peshën që sjell, për publikun që tërheq, për kuriozitetin që krijon. Pastaj, kur loja i afrohet fundit, duket sikur fati i saj nuk varet më nga publiku, por nga interesat e produksionit.
Kjo është tragjikomike. Por mbi të gjitha është turp.
Sepse nuk mund t’i kërkosh publikut të votojë, të angazhohet, të mbështesë dhe pastaj ta trajtosh rezultatin si dekor. Nuk mund ta shesësh garën si të drejtë, ndërkohë që krijon perceptimin se fituesi vendoset diku tjetër. Nuk mund ta përdorësh emrin e një figure si Mimoza Ahmeti për shikueshmëri dhe pastaj ta minimizosh pikërisht kur publiku kërkon respekt për të. Arbana Osmani dhe produksione të ngjashme duhet ta kuptojnë se publiku nuk është më aq naiv sa dikur. Njerëzit e shohin kur një personazh përdoret. E shohin kur një histori shtyhet për audiencë. E shohin kur loja nuk duket më lojë, por skenar. Dhe kur një skenar prek dinjitetin e njerëzve, atëherë nuk kemi më argëtim. Kemi abuzim moral me publikun.
Mimoza Ahmeti do të mbahet mend gjatë për atë që ka qenë dhe për atë që është. Ajo nuk ka nevojë për “Ferma VIP” për të pasur emër. Përkundrazi, është “Ferma VIP” që përfitoi nga emri i saj, nga historia e saj dhe nga pesha që ajo solli në ekran. Ndëshkimi më i drejtë ndaj kësaj mendësie nuk është thjesht zemërimi në rrjete sociale. Është bojkoti. Bojkot ndaj formateve që përdorin njerëzit si objekte. Bojkot ndaj spektakleve që shesin dramë si argëtim. Bojkot ndaj produksioneve që e trajtojnë publikun si turmë dhe figurat publike si materiale konsumi. Sepse kur televizioni nuk respekton mendjen, kulturën dhe dinjitetin njerëzor, publiku ka vetëm një përgjigje të fortë: të mos i japë më shikueshmëri.
Mimoza Ahmeti nuk humbet nga kjo histori. Humbet televizioni që nuk diti ta respektonte.
Burimi/Facebook
Leave a Reply