Kur ne shkruajmë për historinë shqiptare nën ndikimin dhe sundimin osman, kjo nuk është fjala jonë kundër fjalës suaj. Nuk është debat kafenesh, nuk është inat personal, nuk është luftë komentesh. Është diçka shumë më e madhe: janë faktet historike përballë ideologjisë fetare që shumëkujt ia kanë futur në mendje si të vërtetë të padiskutueshme. Historia shqiptare nuk mësohet nga trushpëlarja. Nuk mësohet nga hoxha, prifti, pastori apo predikuesi i radhës. Historia mësohet nga librat, nga dokumentet, nga katedrat universitare laike, nga arkivat, nga studimi serioz dhe nga mendja e lirë. Një popull që nuk di nga vjen, nuk di kurrë ku shkon. Dhe kur një komb humb kujtesën, arrin deri aty sa armikut t’i thërrasë vëlla dhe mikut armik.
Kjo është tragjedia jonë.
Sepse për shekuj me radhë shqiptarëve u është kërkuar të harrojnë rrënjën e tyre, të zëvendësojnë identitetin kombëtar me bindje fetare, të shohin flamurin si copë beze, gjuhën si diçka të dorës së dytë dhe kombin si nocion të panevojshëm përballë ideologjive të importuara. Kjo nuk është besim. Kjo është deformim. Kjo nuk është fe. Kjo është radikalizëm. Dhe radikalizmi fetar, i çfarëdo ngjyre qoftë, është një nga plagët më të rënda që i ka rënë kombit shqiptar. Ne nuk kemi luftë me besimin personal të askujt. Kushdo le të besojë, le të lutet, le të falet, le të shkojë në xhami, kishë, teqe, sinagogë apo ku të dojë. Besimi është çështje private, shpirtërore, personale. Por kur besimi kthehet në armë kundër flamurit, kundër gjuhës, kundër historisë dhe kundër identitetit shqiptar, atëherë nuk jemi më te feja. Jemi te ideologjia. Jemi te helmimi i ndërgjegjes kombëtare.
Disa do të turren menjëherë dhe do të përpiqen ta kthejnë këtë debat në sulm kundër një feje të vetme. Do të flasin për katolicizmin, ortodoksinë, protestantizmin apo çdo besim tjetër, vetëm për të relativizuar problemin. Por e vërteta duhet thënë troç: ne nuk kemi parë e dëgjuar priftërinj shqiptarë të dalin kundër flamurit shqiptar, kundër gjuhës shqipe apo kundër kombit shqiptar. Nuk kemi parë pastorë protestantë të përbuzin hapur identitetin kombëtar shqiptar. Ndërsa kemi parë dhe dëgjuar me video, me zë dhe me figurë predikues islamik që flasin kundër flamurit, kundër kombit, kundër gjuhës dhe kundër vetë idesë së shqiptarisë.
Kjo nuk mund të fshihet. Kjo nuk mund të zbukurohet. Kjo nuk mund të mbulohet me fjalë të buta.
Flamuri shqiptar nuk është kundërshtar i Zotit. Gjuha shqipe nuk është mëkat. Kombi shqiptar nuk është herezi. Të duash vendin tënd, të nderosh të parët e tu, të mbrosh gjuhën tënde dhe të respektosh flamurin tënd nuk është kundër asnjë feje. Është detyrim moral ndaj historisë, ndaj gjakut, ndaj sakrificës dhe ndaj brezave që kanë ardhur para nesh. Prandaj mjaft më me trushpëlarje. Mjaft më me ligjërata që e vendosin shqiptarinë poshtë ideologjive të huaja. Mjaft më me predikime që kërkojnë t’i bindin shqiptarët se duhet të ndihen më shumë pjesë e një bote fetare sesa pjesë e kombit të tyre. Kjo tokë nuk ka nevojë për radikalizëm. Shqipëria, Kosova, shqiptarët në Maqedoninë e Veriut, në Mal të Zi dhe në Luginën e Preshevës nuk kanë nevojë për mësime që i largojnë nga vetja e tyre.
Ne kemi lindur shqiptarë. Dhe shqiptarë do të mbetemi.
Para çdo ideologjie, para çdo pushteti, para çdo perandorie të vdekur dhe para çdo predikuesi që kërkon të na ndajë nga rrënja jonë, qëndron një e vërtetë e thjeshtë: ky komb ka emër, ka gjuhë, ka flamur, ka histori dhe ka dinjitet. Ne nuk kemi pse të kërkojmë leje për të qenë shqiptarë. Nuk kemi pse të ulim kokën kur flasim për gjuhën tonë. Nuk kemi pse të turpërohemi nga flamuri ynë. Nuk kemi pse të pranojmë që historia jonë të shkruhet nga ideologji që dikur na mbajtën peng dhe sot përpiqen të na shesin nënshtrimin si vëllazëri. Nëse dikujt i dhemb e vërteta, le të lexojë më shumë. Nëse dikujt i duket e rëndë historia, le të mësojë të përballet me të. Sepse kombet nuk rriten duke gënjyer veten. Kombet rriten kur kanë guxim të shohin plagën, të njohin armikun, të dallojnë mikun dhe të mos e shesin kujtesën për rehati ideologjike. Shqiptari nuk ka nevojë të zgjedhë mes besimit dhe kombit, sepse besimi i pastër nuk e urren kombin. Por çdo ideologji që kërkon ta zhveshë shqiptarin nga flamuri, nga gjuha dhe nga historia e tij, duhet refuzuar pa frikë. Sepse ne jemi shqiptarë të lindur shqiptarë dhe, kur të vijë dita e fundit, dëshira jonë më e madhe është të prehemi në tokën amë, nën hijen e flamurit kuqezi, me himnin shqiptar në zemër dhe me bindjen se nuk e tradhtuam kurrë emrin që na lanë të parët. Shqiptaria nuk është kundër askujt. Por ajo është mbi çdo ideologji që kërkon ta nënshtrojë.
Burimi/Facebook/First Hello World
Leave a Reply