Nga Rush DRAGU
Në Shqipëri, politika nuk është më një garë idesh, por një llogore ku qytetarët luftojnë jo për parime, por për “të keqen e tjetrit”. Sot, ndarja mes socialistëve dhe demokratëve nuk bazohet te programet ekonomike, por te një fanatizëm i verbër që ushqehet nga dy burime të rrezikshme: interesi personal dhe inati patologjik.
1. Bukë dhe hije: Mbështetja si pazar
Shumë shqiptarë nuk i mbrojnë liderët sepse besojnë te ndershmëria e tyre. Përkundrazi, ata e dinë fare mirë se taksat e tyre vidhen dhe buxheti shpërdorohet. Megjithatë, mbështetja vazhdon sepse vota është kthyer në një “kartë punësimi” ose mbrojtjeje ekonomike. Eshtë një marrëveshje e heshtur: “Ti vish e vidh, mjafton që unë të mbaj vendin e punës ose të përfitoj një thërrime nga tepsia.”
2. Sindroma e inatit: “Mjafton të mos jetë ai tjetri”
Pjesa më e trishtë e këtij realiteti është gatishmëria për të pranuar dhunën, forcën dhe sjelljet arrogante të liderit tënd, vetëm e vetëm që pala tjetër të mos vijë në pushtet. Shqiptari i sotëm pranon për liderin e tij atë që nuk do ta dëshironte kurrë si model për fëmijën e vet. Ky “shpirt i zi” ndaj kundërshtarit ka krijuar një shoqëri që nuk kërkon mirëqenie, por kërkon nënshtrimin e tjetrit.
3. Një vendnumëro që shihet nga larg
Ky polarizim ekstrem lexohet qartë nga faktori ndërkombëtar. Kur një popull është i përçarë deri në palcë, ai është lehtësisht i manovrueshëm. Ndërsa shqiptarët grinden për emra politikanësh që pasurohen në kurriz të tyre, Shqipëria mbetet në vendnumëro, duke humbur mundësitë për zhvillim real.
4. Paradoksi i emigrantit: Ikja nga e keqja që mbron
Mbase ironia më e madhe gjendet te emigracioni. Shqiptarë që detyrohen të lënë atdheun nga keqmenaxhimi i partisë në pushtet, vazhdojnë ta mbrojnë atë parti edhe nga jashtë. Ata mbrojnë shkaktarin e largimit të tyre, vetëm për të mos u dhënë të drejtë atyre që mendojnë ndryshe në opozitë. Ky është kulmi i një shoqërie që refuzon të reflektojë.
Përfundimi: Për sa kohë që inati ndaj komshiut do të jetë më i madh se dashuria për vendin dhe interesin publik, ne do të vazhdojmë të prodhojmë pushtetarë që na sundojnë, jo që na shërbejnë. Një popull që fal vjedhjen për hir të inatit, është i dënuar të mbetet peng i të shkuarës së tij.
Burimi/Facebook
Leave a Reply