Maria Tuci ishte një vajzë e re katolike shqiptare, e përkushtuar ndaj besimit dhe shërbimit njerëzor.
Ajo shërbente si katekiste dhe përgatitej për jetën rregulltare, duke ia kushtuar jetën edukimit shpirtëror dhe dinjitetit njerëzor.
Në vitin 1950, regjimi komunist e torturoi në mënyrën më çnjerëzore në burgun e Shkodrës.
Lakuriq, e futur në një thes bashkë me një mace të egër, e rrahur, e shqelmuar, e masakruar.
Jo për krim.
Jo për dhunë.
Por sepse mendonte ndryshe. Sepse nuk u përkul.
➖JEHONË, VARGJET:
“Po vdes nan’, sot po vdes…”
Nuk është vetëm klithmë dhimbjeje.
Është dëshmi.
Është aktakuzë.
Është kujtesë që nuk lejon harresë.
Ajo nuk kërkoi mëshirë.
Nuk u lut për jetën.
Kërkoi vetëm nderresa.
Dinjitet deri në frymën e fundit.
🔰Marie Tuci nuk është viktimë.
Është martire e mendimit të lirë.
Është turpi i përjetshëm i një regjimi që vrau vajza dhe e quajti veten ideal.
Është dritë që ende rrezaton, sepse sakrifica e vërtetë nuk vdes.
🔆Lavdi Marie Tucit.
Lavdi grave që nuk u thyen.
➖Mos harro. Kujtesa është drejtësi.🙏
Albert Zadrima
Burimi/Facebook
Leave a Reply