(Vetëm për ata, që u detyruan të mohonin…)
Mohuam nënën edhe atin,
fajtor pa faj, në mes të fajit,
mohuam motrën dhe vëllain,
gjymtyrë prerë për së gjalli.
Mohuam gruan, mohuam burrin,
ku ishte zemra rëndoi guri.
Mohuam vajzën edhe djalin,
gjak pikoi gjiri, kur s’iu gjet varri.
Mohuam shoqen edhe shokun,
nga faqenxira na u zbardh floku.
Mohuam dhimbjen dhe dashurinë,
shpirtin mohuam, vetë NJERIN!
Mohuam ne, e kë s’mohuam…
Ndaj botës mbetëm të harruar…
1990
*Titulli i origjinalit: “Mohimi i vehtes”
Burimi/Facebook/ObserverKult
Leave a Reply