Ka njerëz që, ndonëse ecin në këtë tokë si ne të gjithë, mbartin një dritë të brendshme që i veçon, i lartëson dhe i kthen në pikë referimi për shoqërinë. Të tillë njerëz nuk kërkojnë duartrokitje, as tituj, as lavdi; misioni i tyre është shërbimi, përulësia dhe dashuria e pakushtëzuar ndaj atyre që jeta i ka vënë në provë. Mes tyre, ai qëndron i paharrueshëm—një ipeshkev, një humanist, një mbrojtës i të pambrojturve.
Dom Simoni ishte njeriu që shfaqej kudo ku kishte dhimbje, mungesë, vetmi apo padrejtësi. Nëpër shtëpitë e të sëmurëve, pranë invalidëve, te të varfërit e harruar, ai nuk shkonte si përfaqësues i një institucioni, por si vëlla, si baba, si mbështetje e heshtur. Ishte njeriu që shihte atje ku të tjerët kalonin pa vënë re; që dëgjonte edhe kur fjala nuk shqiptohej; që kuptonte ankthin e padukshëm dhe nevojën e pathënë.
Në një shoqëri ku shpesh zëri i dobët humbet mes zhurmës së interesave të mëdhenj, ai u bë zëri i atyre që nuk mund të flisnin për veten. Mbrojtja e të vuajturve nuk ishte akt bamirësie për të, por një thirrje shpirtërore, një detyrim moral që ai e përmbushte me natyrshmërinë e frymëmarrjes.
Metafora e “Ungjillizues i heshtur ” nuk është teprim; është përkufizimi më i afërt me rolin që ai pati. Ai nuk qëndronte mbi njerëzit, por pranë tyre; dhe pikërisht këtu qëndron madhështia e tij. Ata nuk ndriçojnë me shkëlqim të fortë, por me një dritë të qetë që i ngroh zemrat e njerëzve dhe u jep kuptim rrugëve të tyre. Kështu ishte Dom Simoni: i heshtur, i thjeshtë, i përulur, por me një fuqi të jashtëzakonshme për të ringritur të thyerit.
Ai nuk kërkoi kurrë mirënjohje publike. Lavdia e tij ishte buzëqeshja e të pikëlluarve. Ndërsa të tjerët llogarisnin arritjet, ai llogariste zemrat që duhej t’i mbështeste. Ndërsa bota kërkonte sukses, ai kërkonte shpirtin e njeriut. Në përkushtimin e tij, nuk kishte asnjë pikë egoizmi—vetëm dashuri dhe sakrificë.
Sot, kur ai nuk është më mes nesh, figura e tij nuk ka humbur. Përkundrazi, është kthyer në një emblemë të humanizmit të vërtetë, në një kujtesë të gjallë se bota bëhet më e mirë nga njerëzit që jetojnë për të tjerët. Prania e tij vazhdon të udhëheqë, të frymëzojë dhe të kujtojë se mirësia nuk është luks—është mision.
Mons. Simoni mbetet në kujtes si ai që ishte:
një meshtar me shpirt prej bariut të mirë,
një njeri me zemër të pafund,
një dritë që nuk shuhej,
një Ungjillizues i heshtur që la gjurmë në tokë dhe preku qiellin.
Burimi/Facebook
Leave a Reply