Jo një emër, jo një trup, jo një frymë – por një univers i paemërt, i mbuluar me lëkurë dhe yje, një mister që as Zoti s’e ka lexuar deri në fund.Je ti ajo që lind çdo mëngjes nga hiri i netëve të djegura, e zhveshur nga turpi, e veshur me ndjenjë, e dehur nga drita.
Në damarët e tu rrjedh zjarri dhe ajri, drita dhe terri, lutja dhe mëkati – si dy dashnorë që e urrejnë dhe e duan njëri-tjetrin në të njëjtin çast.
Je ti ajo që ecën nëpër botë si një poezi e ndaluar, që frymon nën lëkurë si një shenjë e lashtë që s’e shlyen as koha.
Në çdo hap tëndin, toka frymon më ngadalë – sikur edhe ajo të ketë frikë të të pengojë.
Në çdo shikim tënd, burrat harrojnë arsyen, gratë kujtojnë shpirtin, e bota pushon për pak çaste së qeni ferr.
Sepse ti nuk ecën – rrëshqet.
Nuk flet – shkul heshtjen me dhëmbë e e bën tingull.
Nuk dashuron – digjesh.
Je ti ajo që e sheh trupin si tempull dhe si fushë beteje.
Brenda teje bashkëjetojnë perënditë dhe demonët, njësoj si në mitet e vjetra, ku çdo puthje ishte betejë dhe çdo përqafim – një armëpushim i përkohshëm midis shpirtit dhe mishit.
Je ti ajo që kur prek, s’të mjafton lëkura – do të prekësh kujtesën, frikën, ëndrrat, çdo stinë që ka jetuar tjetri.
Në prekje, ti lexon, si një filozof i çmendur që kërkon kuptimin e jetës në aromën e lëkurës së huaj.
Trupi yt është një traktat i gjatë për ekzistencën.
Buzët e tua janë fraza që flasin në gjuhë të pashkruar.
Shpatullat e tua mbartin më shumë histori se çdo libër.
Në gjoksin tënd heshtet universi, dhe në barkun tënd flenë të gjitha pasionet që bota ka vrarë.
Në çdo puthje, ti shpik një filozofi të re – një teoremë të ndjenjës që as Platoni, as Nietzsche s’do ta kuptonin dot, sepse ti je më e thellë se mendja, më e lirë se logjika.
Je ti ajo që e kupton se erotizmi s’është epsh, por forma më e thellë e vetëdijes.
Në çdo ngulmim të trupit, në çdo frymëmarrje të zgjatur, në çdo ulërimë të fshehur, ti kërkon vetveten.
Të prekësh një trup është të prekësh një ide, një kujtim, një frikë.
Në një orgazëm, ti sheh perënditë që rrëzohen, moralin që thyhet, dhe njeriun që lind sërish – lakuriq, por i vërtetë.
Kur rrezja e parë e diellit të bie mbi lëkurë, dukesh si një statujë që e ka skulpturuar dashuria vetë – mish që merr frymë, dritë që pulson.
Në mëngjes ti s’ngjitesh nga shtrati, por ringjallesh.
Në mbrëmje, kur perëndimi të ndez me zjarrin e fundit, ti bëhesh vetë diell – ai diell që digjet për të mos u shuar kurrë.
Je ti ajo që di të heshtë si filozof e lashtë dhe të shpërthesh si një stuhi që s’pranon kufij.
Në heshtjen tënde ka më shumë britma se në çdo luftë, dhe në britmën tënde ka më shumë dashuri se në çdo lutje.
Je e çmendur në mënyrën më të bukur, sepse çmenduria jote është vetëm forma më e lartë e lirisë.
E di se jeta nuk ka kuptim pa rrezik, pa zjarr, pa lëkurë që digjet dhe shpirt që dridhet.
Kur dashuron, nuk kërkon strehë, por stuhinë.
Ti nuk hyn në një shtrat për të pushuar, por për t’u rilindur.
Trupi yt nuk është një kufi – është një portë ku njeriu hyn dhe nuk del më i njëjti.
Sepse ti nuk dashuron me ndjenja, por me ekzistencë.
Në çdo puthje tënde ka një premtim për përjetësi dhe një mallkim për ata që guxojnë të mos e besojnë.
Je ti ajo që i sheh mëkatet si lule që çelin në errësirë.
Ti e di se Zoti krijoi njeriun për ta dënuar me dëshirë, dhe dëshira është bekimi yt më i madh.
Kur të përqafojnë, ata s’e dinë që po hyjnë në një tempull ku çdo frymë është ritual, çdo psherëtimë është rrëfim, çdo ulërimë është shpagim.
Ti e di se shpirti është si trupi – duhet të lëndohet për të kuptuar se jeton.
Kur ecën zbathur buzë detit, ti s’e bën për romantikë.
E bën sepse valët e njoma janë i vetmi gjak që s’të ndot.
E bën sepse deti është dashnori yt më i vjetër, ai që të njeh pa fjalë.
Në çdo hap që hedh mbi rërë, lë pas vetes një rrëfim të ri, një kujtim që përzihet me kripën, një copëz gruaje që bota s’do ta njohë kurrë.
Je ti ajo që nuk kërkon të kuptohet – sepse të kuptuarit do të thotë të të përkufizojnë.
E ti nuk pranon kufij.
Në botën tënde, dashuria është filozofia e jetës, trupi është libri i shenjtë, epshi është kapitulli më i ndaluar që vetëm të guximshmit guxojnë ta lexojnë.
Në ty, e vërteta dhe mëkati bëjnë paqe, dhe e bukura lind nga rrëmuja.
Dhe kur bota të gjykon, ti qesh, sepse e di që moralistët janë vetëm njerëz që kanë harruar trupin e tyre.
E di se asnjë ligj, asnjë Zot, asnjë burrë nuk mund ta burgosë një shpirt që e njeh veten deri në palcë.
Ti nuk je premtim, je shpagim.
Nuk je shpresë, je zjarr që djeg, por ndriçon.
Në fund, je ti ajo – gruaja që bën dashurinë të duket si një akt filozofik, dhe filozofinë si një puthje që s’mbaron kurrë.
Je ti ajo që nuk do ta kuptojnë, sepse kuptimi yt s’është për t’u menduar – është për t’u ndjerë.
Je ti ajo që kur bie nata, heshtja merr frymë ndryshe, dhe yjet rrinë pezull, si të hutuar, sepse edhe ata s’e dinë nëse ti je njeri, apo ide.
Ti je ajo që s’e njeh vdekjen, sepse çdo natë vdes dhe lind sërish nga trupi yt i djegur.
Je ti ajo që mëson botën se dashuria nuk është ndjenjë – është mënyrë për të kuptuar Zotin.
Dhe në buzët e tua, Zoti vetë do të ndalej, do të heshtte, dhe do të mësonte se ç’është të jesh njeri.
Burimi/Facebook
Leave a Reply