Kur Albert Camus mori çmimin Nobel në Letërsi në vetëm 44 vjeç, një nga shkrimtarët më të rinj që e bëri këtë, ai nuk ndjeu krenari.
Ai ndjeu dyshim.
Në ditarin e tij privat, Camus rrëfeu se nderi e bëri të ndihej “si mirënjohës, ashtu edhe fajtor. ” Ai pyeste veten nëse e meritonte vërtet, apo nëse e pranonte tradhtonte besimin e tij se asnjë artist nuk duhet të qëndrojë kurrë mbi njerëzit për të cilët shkruan.
Camus ishte rritur në varfëri në Algjerinë franceze, djali i një gruaje analfabete pastruese. Çdo fjalë që ai ka shkruar ndonjëherë është ndërtuar në atë themel të mundimit dhe heshtjes. Ai mbante me vete dinjitetin e qetë të nënës së tij, edhe pse bota vendosi një medalje të artë në duart e tij.
Kur qëndroi para Akademisë Suedeze atë mbrëmje dhjetori, ai nuk u mburr. Ai nuk foli për gjenialitet apo sukses.
Në vend të kësaj, ai i kujtoi botës se detyra e artistit ishte “jo t’i shërbehej historisë, por t’i shërbente asaj në të vërtetën dhe lirinë. ”
Ai tha: “Secili brez pa dyshim ndihet i thirrur për të rimarrë botën. E imja e di që nuk do ta rimerr, por detyra e saj është ndoshta edhe më e madhe. Konsiston në parandalimin e botës nga shkatërrimi i vetvetes. ”
Camus nuk e pa kurrë çmimin Nobel si një kurorë. Ai e shihte si peshë dhe përgjegjësi.
Në letrat drejtuar miqve të tij, ai rrëfeu se ndihej i copëtuar mes mirënjohjes dhe turpit, i përhumbur nga frika se njohja do ta korruptonte, ose do ta distanconte nga njerëzit e thjeshtë, jeta e të cilëve kishte formësuar vizionin e tij.
Deri në fund, Camus refuzoi të jetonte si person i famshëm. Ai jetoi thjesht, shkroi me ndershmëri dhe lavdi të mosbesuar.
Edhe në lartësinë e famës, ai tha:
“E vetmja gjë që di është se jam gjallë, dhe se duhet të qëndroj i sinqertë. ”
Albert Camus nuk donte të mbahej mend si një shkrimtar i madh.
Ai donte të mbahej mend si një njeri i denjë,
një që tha të vërtetën, edhe kur bota preferonte gënjeshtrat e saj.
Burimi/Facebook
Leave a Reply