E fus sanduiçin me proshutë dhe djathë në çantën time, kur askush nuk më sheh. Shoqet janë të zëna duke folur për djalin e ri të klasës, ndaj është e lehtë. E mbështjell edhe frutin, bashkë me shishen e lëngut që mami e përgatiti në mëngjes.
— A nuk do hash, Mili? — më pyet zonja Klaudia gjatë pushimit.
— Hëngra në shtëpi, — gënjej, ndërsa ndjej si më digjet fytyra. — U zgjova vonë dhe sapo kisha ngrënë mëngjes.
Ajo më sheh me ata sy që duket sikur shohin gjithçka, por pastaj tund kokën dhe shkon të mbikëqyrë fëmijët e klasës së dytë që po vrapojnë si të çmendur pranë dritareve.
Kur bie zilja e daljes, ec me shpejtësi drejt rrugës kryesore. Aty është ai, me karrocën plot me kartona, kapele të pistë që i mbron sytë nga dielli, bluzë me njolla vaji. Babai im. Ndonjëherë më vjen ta fsheh veten, të mos më shohë ndonjë nga shkolla, por menjëherë ndihem tmerrësisht keq që e mendoj këtë.
— Baba!
Ai kthehet dhe fytyra i ndriçon, edhe pse është i lodhur. Është gjithmonë i lodhur.
— Mili, e dashura ime! Ç’bën këtu? Duhet të ishe në shtëpi, duke bërë detyrat.
— Thjesht po kaloja, — i them, duke nxjerrë paketimin e mbështjellë me peceta. — Të solla diçka.
— Ç’është kjo?
— Ushqim. Ha pak, babi. Është vapë dhe je gjithë ditën në rrugë.
Ai sheh paketën, pastaj më sheh mua.
— Mili… ky është ushqimi yt i shkollës, apo jo?
— Jo, baba. Më kishte tepruar.
— Mos më gënje, vogëlushe, — thotë me zë të butë, por të vendosur. — A hëngre ti?
Hesht, duke parë atlete e mia të grisura.
— Mili, më shiko.
E ngre kokën. Ka sytë plot lot.
— Nuk dua të bësh kështu, e dashura ime. Ti duhet të hash. Je ende fëmijë, po rritesh.
— Kam katërmbëdhjetë, baba. S’jam më fëmijë, — më çahet zëri. — Edhe ti duhet të hash. Të pashë dje… mezi preke pjatën në darkë.
Ai psherëtin, heq kapelën dhe kalon dorën nëpër flokët e rralluar.
— Nuk kisha uri, Mili.
— Gënjeshtar. — Tani jam unë ajo që flet me vendosmëri. — E ruajte pjesën tënde që të hanim më shumë unë dhe mami. Mendon se s’e kuptoj, por e kuptoj.
Pas kësaj mbretëron një heshtje e gjatë. Një makinë bie borinë, një grua na shikon me bisht të syrit.
— Oh, e dashura ime, — më përqafon fort babai. Ka aromë dielli, kartoni dhe sapuni të lirë që përdorim. — S’duhej të ishte kështu. Ti duhet të shqetësohesh për provimet, për djemtë, për ato gjërat e adoleshenteve. Jo për atë nëse yt atë ka ngrënë apo jo.
— Por është kështu, baba, — mbështetem në gjoksin e tij. — Dhe s’më intereson. Mund të mos ha një vakt. Gjithsesi hamë darkë në shtëpi.
— Jo, zonjushë. Ti do ta hash këtë tani, para meje.
— Baba…
— Tani, Milagros. Ose do të mërzitem seriozisht.
Nxjerr sanduiçin dhe e ndaj më dysh. I jap një pjesë atij.
— Gjysmë për gjysmë. Ose nuk ha as unë.
I shohim njëri-tjetrin drejt e në sy, të dy kokëfortë, të dy njësoj. Më në fund, ai buzëqesh lehtë.
— Je tamam si unë, kokëfortë.
— Dhe krenare, — i kthej buzëqeshjen.
Hamë aty, në trotuar, ulur në bordurë pranë karrocës së tij plot me kartona. Njerëzit kalojnë dhe na shikojnë, por nuk më intereson. Ai është babai im.
Dhe nesër do t’i çoj drekën përsëri, edhe sikur të më duhet të shpik mijëra justifikime në shkollë.
Sepse kjo është ajo që bëjmë në këtë familje: kujdesemi për njëri-tjetrin.
Burimi/Facebook/Mësimi
Leave a Reply