Valdrına Hajdarı – Prindërimi

E ulur ne karriken e ngusht te airoplanit, me femijen ne preher dhe presim nisjen e tij.
Per fat timin, sot voglushja ime ishte shume aktive dhe nuk e zinte gjumi. Edhe pse e lodhur, prap syte e saj thonin dicka tjeter. Sedi ne kishte edhe ajo emocione sikur une se po ikim ne vendlindjen time, apo ishte zhurma e airoplanit qe nuk e linte te flinte. Ka mundesi te kete edhe dhimbje te vesheve nga lartesia, ne te cilen po fluturonte Airoplani.
Ndonjehere luante e vogla ime, e pastaj ishte edhe per ate monotoni te rrinte ulur per aq kohe ne nje vend te ngusht e pa hapsire. Bertiste e qante.
Edhe pse primare per mua eshte femija ime dhe nuk me lene pershtypje fjalet e njereve tek peshperitin dhe i degjon: “si nuk ju rahatu hiq vajza?; si nuk flejti hiq?; leje pak le te ec e nashti rahatohet..!”, prap keto fjale te prekin.
Arsyeja pse mu dha ta shkruaj kete tekst, jane pikerisht keto fjale te atyre qe nuk e kuptojne gjendjen ne te cilet ndodhem une (e plot nena te tjera), qe nuk e kuptojn se nje femije i cili ndodhet ne Airoplane, nuk e ka per detyre te fle gjume. As nuk mund te rri per 2-3 ore ulur ne nje karrike sikur une duke mos levizur vendi. Jane pikerisht keto fjale qe rendojne shume nje nene qe sapo ateron airoplani ti drejtohen duke i treguar se femija nuk flejti hiq e nuk u rahatu. E besa ka edhe vete nena qe flasin pa asnje ngurrim!
Ju kerkoj te gjithe atyre qe udhetojn me Airoplane e nese nje femije qane e nuk behet rahat, mos i gjykoni prinderit e atij femije. Nuk eshte faji i tyre qe femija nuk behet rahat.
Imagjinojeni lumturin e pushimit dhe lejoni qe emocionet se po shkoni ne vendlindje ta mbulojne kete pjese dhe do te udhetoni te lumtur e pa renduar askend.
Me dashuri Valdrina.

Burimi/Facebook