Njeriu është i krijuar për dashuri. Në thellësinë e qenies sonë, kemi një etje të pashuar për të qenë të pranuar, të respektuar dhe të dashur. Por kjo dashuri, për të qenë e vërtetë, nuk mund të lindë aty ku mbretëron frika, kontrolli apo zotërimi. Ajo lulëzon vetëm në një klimë ku tjetri ndjehet i çmuar si person, me gjithë misterin dhe bukurinë që mbart brenda vetes.
Respekti si themel i marrëdhënieve
Kur krijohet një atmosferë respekti, njeriu zbulon se nuk është vetëm një objekt apo mjet për të tjerët, por një subjekt i pazëvendësueshëm, një “ti” që ka vlerë të pamatë. Ky respekt nuk është një qëndrim sipërfaqësor, por një pranimi i thellë i tjetrit ashtu siç është: me të mirat dhe të metat, me dritën dhe hijet e tij. Pikërisht në këtë pranim, ai zbulon edhe bukurinë e vet, sepse kupton se nuk ka nevojë të fshehë, të maskojë apo të sforcojë veten për të qenë i dashur.
Butësia si fryt i dashurisë
Nga respekti lind ëmbëlsia. Butësia nuk është dobësi, por forca më e madhe e njeriut: është aftësia për të prekur zemrën e tjetrit pa e lënduar, për të hyrë në misterin e tij pa e thyer, për ta përqafuar pa e pushtuar. Në marrëdhënie të tilla gurgullon një dashuri që nuk është e lidhur me zotërimin, por me dhuratën e vetvetes. Është dashuri që të lë të lirë dhe që gëzon lirinë tënde.
Dashuria që beson
Të duash në këtë mënyrë do të thotë të kesh guxim: guximin për t’i besuar dashurisë sate. Shpeshherë frika nga zhgënjimi na bën të mbyllemi, të mos dorëzohemi plotësisht. Por dashuria e vërtetë është gjithmonë risk, është hapje ndaj tjetrit me besim. Ky besim nuk është naivitet, por një akt i vetëdijshëm që beson se në zemrën e tjetrit gjendet diçka e mirë, që në thelbin e tij, si imazh i Hyjit, ai është i denjë për dashuri.
Një nuhatje e misterit
Dashuria që respekton dhe liron ka gjithmonë një sens të misterit. Ajo kupton se tjetri është më shumë sesa ajo që unë shoh, më shumë sesa fjalët apo gjestet e tij. Ka një thellësi që vetëm Hyji e njeh plotësisht. Dhe pikërisht ky mister nuk na largon, por na bën më të kujdesshëm, më të vëmendshëm, më të butë. Në këtë kuptim, dashuria është një përkulje para misterit të njeriut dhe të botës.
Përfundim
Një dashuri që respekton dhe nuk pushton, që liron dhe nuk shtrëngon, është pasqyrë e dashurisë hyjnore. Ashtu si Hyji që na do pa kushte dhe na lë të lirë, edhe ne jemi të thirrur të krijojmë marrëdhënie që ushqehen nga respekti, butësia dhe besimi. Vetëm në këtë mënyrë dashuria bëhet burim gëzimi të thellë, një lumë që gurgullon mes nesh dhe na afron me misterin e jetës.
(Foto në Binçë me Martinin dhe dy ministranta, vëllezër të dashur e të zgjuar: Elvisin e Samuellin)
Burimi/Facebook
Leave a Reply