Ka fjalë që i tejkalojnë kohët, që nuk janë thjesht mendime, por shpallje të një të vërtete që buron nga thellësia e shpirtit njerëzor. Hermann Hesse, me ndjeshmërinë e tij të hollë dhe me aftësinë për të parë përtej sipërfaqes së jetës, e ka përcaktuar dashurinë jo si zotërim, por si dhënie, jo si pushtim, por si liri. “Dashuria nuk dëshiron të ketë; ajo thjesht dëshiron të dashurojë.”
Në këtë thënie, e cila është një udhërrëfyes për shpirtin e ndjeshëm, Hesse na tregon se jeta merr kuptim vetëm aty ku lulëzojnë ndjenjat. Sa më shumë që njeriu rritet dhe shkëputet nga iluzionet e kënaqësive të vogla, aq më qartë e kupton se lumturia nuk fshihet në zotërim, as në pasuri, pushtet, bukuri apo shëndet, por në aftësinë për të ndjerë e për të dashuruar.
Shumë njerëz janë të pasur, por zemrat e tyre mbeten të varfra. Të tjerë sundojnë mbi turma, por nuk sundojnë mbi vetminë e tyre. Ka të bukur që nuk dinë të ndjejnë, dhe ka të sëmurë që jetojnë me zjarrin e dashurisë dhe ndriçojnë botën përreth tyre. Lumturia nuk është gjendje e trupit, por gjendje e shpirtit. Ajo ndriçon aty ku ndjenjat ushqehen, ku emocionet nuk shtypen, por kultivohen, ku jeta nuk matet me çfarë kemi, por me çfarë japim.
Dashuria është gjuha e vetme e shpirtit që e bën njeriun të përjetojë veten dhe botën. Bukuria nuk është privilegj i atij që e zotëron, por i atij që e adhuron. Jeta nuk është bekim i atij që merr, por i atij që di të japë. Në fund, të gjitha ndjenjat, të gjitha gjurmët e vogla të gëzimit dhe të dhimbjes, bashkohen në një emër të vetëm: dashuri.
Të duash nuk do të thotë të kesh. Dashuria nuk është dëshirë për pronësi, por përjetim i përhershëm i një drite që lind nga vetja dhe shpërndahet te tjetri. Ajo nuk është kërkesë, por ofertë; nuk është lakmi, por përkushtim; nuk është zotërim, por liri.
Dhe pikërisht për këtë arsye, dashuria është e vetmja formë lumturie e vërtetë. Sepse i lumtur është ai që di të dashurojë, pa kushte, pa kufij, pa pritje. Të gjitha të tjerat, pasuria, pushteti, bukuria, shëndeti, janë vetëm hije të përkohshme, që shuhen sapo drita e dashurisë mungon.
Prandaj, siç na kujton Hesse, dashuria nuk është qëllim për t’u arritur, por udhë për t’u jetuar. Ajo nuk është kurorë e arritjeve, por frymëmarrje e shpirtit. Dashuria nuk dëshiron të ketë, ajo thjesht dëshiron të dashurojë. Dhe aty, në këtë liri të brendshme, njeriu gjen të vetmen përjetësi që jeta mund të ofrojë.
Përgatiti: Albert Vataj
Burimi/Facebook
Leave a Reply