Në fund të shekullit të 19-të, në Detroit, një mekanik i ri fitonte njëmbëdhjetë dollarë në javë, duke punuar dhjetë orë në ditë për një kompani elektrike. Por kur kthehej në shtëpi⊠ai nuk ndalej kurrë.
Ădo natĂ« ai mbyllej nĂ« njĂ« kasolle tĂ« vogĂ«l pas shtĂ«pisĂ«, ku punonte me kokĂ«fortĂ«si pĂ«r tĂ« ndĂ«rtuar diçka qĂ« shumĂ« e konsideronin absurde.
I ati, mendonte se po humbiste kohën kot.
Fqinjët mendonin se ishte i çmendur.
Askush nuk besonte vërtet te ky i ri kokëfortë⊠përveç një personi.
Ădo natĂ«, gruaja e tij e ndiqte nĂ« heshtje.
Ajo mbante një llambë vajguri mbi kokën e tij për orë të tëra, duke u dridhur nga të ftohtit, me duart e mpira.
Ajo sëmurej shpesh⊠por nuk ndalonte kurrë së qeni aty.
Sepse ajo besonte tek ai.
Edhe kur ai vetë fillonte të dyshonte për punën e tij.
Pastaj, vite më vonë, një natë një zhurmë e çuditshme erdhi nga kasollja.
FqinjĂ«t shikuan jashtĂ«, kuriozĂ«âŠ
Dhe panĂ« “tĂ« çmendurin” dhe gruan e tij duke ecur me shpejtĂ«si nĂ« rrugĂ« me njĂ« karrocë⊠pa kuaj.
Ai nuk ishte i pari që shpiku automobilin.
Por ai ishte i pari që e bëri atë të arritshme, funksionale, revolucionare.
Dhe ai ndryshoi përgjithmonë mënyrën se si njerëzit lëvizin nëpër botë.
Ai i ri quhej Henry Ford.
Shumë vite më vonë, një gazetar e pyeti se çfarë do të donte të ishte, nëse do të kishte një jetë të dytë.
Dhe ai, pa hezitim, u përgjigj:
“Nuk ka rĂ«ndĂ«si se çfarĂ« do tĂ« isha unĂ«… pĂ«r sa kohĂ« qĂ« gruaja ime do tĂ« ishte pĂ«rsĂ«ri pranĂ« meje.”
Sepse motori i vĂ«rtetĂ« i Ă«ndrrave tĂ« tij… ishte ajo
đž Foto e bĂ«rĂ« nĂ« vitin 1946: Henry Ford dhe gruaja e tij, Klara nĂ« katĂ«rçikletĂ«n e parĂ«, 50 vjet pas shpikjes sĂ« saj…
Burimi/Facebook/Al- Press
Leave a Reply