Isha në burg shtatë vjet ,për një gabim që bëra me uri në stomak dhe dëshpërim në mendje. Vodha. E pranoj. Nuk e justifikoj veten, por as nuk e fsheh. Ajo që më dhimbte më shumë nuk ishte izolimi… ishte se nëna ime nuk më vizitoi kurrë. Ishte sikur të isha varrosur tashmë.
Kur dola, kisha një qese plastike me dy rroba ndërrimi dhe një boshllëk më të madh se dosja ime penale. Askush nuk më jepte punë. Askush nuk më shikonte në sy. Flija në një stol, haja mbetjet e dyçaneve dhe çdo natë i thoja vetes: “Mos u kthe tek e njëjta rrugë,mos u kthe… edhe nëse bota përpiqet të të detyrojë.”
Një ditë iu afrova një gruaje që shiste fokaçe dhe i kërkova punë. Ajo më tha: “Nuk kam para, por nëse shet atë që të jap, mbaj gjysmën.” Kështu fillova. Duke bërtitur në qoshet e rrugëve, duke ecur me një arke ne krah dhe duke djersitur ,por çdo shitje ishte një hap larg nga e kaluara ime.
Sot kam karrocën time . E quajta shansi i dytë. Sepse kjo është ajo që më mungonte dhe ajo që ofroj tani.
Unë punësova dy persona që dolën gjithashtu nga burgu. Sepse kuptova diçka: shoqëria nuk të përqafon… por mund ta ndërtosh përfaqesimin e saj me përpjekje dhe të vërtetë.
Një ditë rastesisht, mu afrua një grua :”djali sa i kushtojne fokaçet?” ,ngrita kokën ,nëna … Ne heshtje,sytë e te dyve u mbushen me lot , një hap ajo,e një hap unë,përfunduam ne një perqafim kaq te forte ,sa dukej se u beme një trup i vetem,ne kerkim falje nga ana e te dyve.
“Ndonjëherë gjykimi më mizor nuk jepet nga një gjyqtar… ai diktohet nga shikimi i atyre që nuk e kanë ditur kurrë historinë tënde të plotë.”
Burimi/Facebook/Mësimi/Brunilda Vata Gjuraj
Leave a Reply