Kur njerëzit që i ke dashur më shumë, që u ke besuar verbërisht dhe u ke dhënë zemrën, të kthejnë shpinën – jo gjithmonë me zhurmë, por nganjëherë me heshtje, që dhemb më shumë se çdo fjalë. Në ato çaste, është lehtë të dorëzohesh. Është lehtë të besosh se ndoshta ke gabuar ti, se ndoshta nuk ia vlen më të përpiqesh.
Por pikërisht aty fillon forca e vërtetë. Vendosmëria nuk është mungesë dhimbjeje, as ndjenjë ftohtësie. Është një zjarr i brendshëm që të shtyn të vazhdosh, edhe kur je vetëm. Të ngrihesh kur të kanë rrëzuar, të ecësh kur askush nuk të jep dorën, të besosh tek vetja kur të gjithë të kanë vënë në dyshim.
Të jesh i vendosur do të thotë të zgjedhësh veten – jo me egoizëm, por me dinjitet. Të njohësh vlerën tënde, edhe kur të tjerët kanë zgjedhur të mos e shohin më. Të ndërtosh jetën tënde mbi themelet e guximit dhe jo mbi aprovim të përkohshëm.
Mos harro: largimi i të tjerëve nuk është fundi yt, por shpesh është fillimi i një kapitulli më të pastër, më të vërtetë. Sepse kur mbetesh vetëm me veten tënde, zbulon se ajo që ke pasur gjithmonë – forca, ëndrrat, zemra – nuk të kanë braktisur kurrë.
Vazhdo para. Me kokën lart. Sepse nuk ecën për t’i bërë përshtypje askujt. Ecën sepse ti nuk je krijuar për t’u ndalur.
Burimi/Facebook/Grua
Leave a Reply